هانسل و گرتل
Hänsel und Gretel
در زمان یک قحطیِ سخت، یک هیزمشکن فقیر و همسرش، فرزندانشان هانسل و گرتل را در ژرفای جنگلی تاریک رها میکنند. خواهر و برادر که گمشده و گرسنهاند، خانهای را مییابند که تماماً از نان، کیک و شکر ساخته شده است. آنها شروع به خوردن خانه میکنند، اما صاحب آن، جادوگری پیر که قصد دارد هانسل را پروار کند و بخورد، آنها را گرفتار میکند. سرانجام گرتل با فریبدادن جادوگر و انداختن او در تنور خودش، بر او پیروز میشود و کودکان با گنج جادوگر میگریزند و دوباره به پدرشان میپیوندند.
متن آلمانی، جملهبهجمله با ترجمهٔ فارسی
Vor einem großen Wald wohnt ein armer Holzhacker.در کنار یک جنگل بزرگ، هیزمشکن فقیری زندگی میکند. Er lebt mit seiner Frau und seinen zwei Kindern.او با همسرش و دو فرزندش زندگی میکند. Der Junge heißt Hänsel.اسم پسر هنزل است.
Das Mädchen heißt Gretel.اسم دختر گرتل است.
Sie haben wenig zu essen.آنها چیز کمی برای خوردن دارند. Dann kommt eine große Not ins Land.بعد قحطی سختی در آن سرزمین پیش میآید. Der Mann hat nicht einmal mehr Brot.مرد دیگر حتی نان هم ندارد.
Am Abend liegt der Mann im Bett.شب، مرد در تختخواب دراز کشیده است. Er hat große Sorgen und sagt zu seiner Frau:او خیلی نگران است و به همسرش میگوید: „Was sollen wir nur tun?“«حالا چه کار کنیم؟»
Die Frau sagt: „Wir bringen die Kinder in den Wald.“زن میگوید: «ما بچهها را به جنگل میبریم.» „Wir machen ein Feuer und geben jedem ein Stück Brot.“«ما آتشی روشن میکنیم و به هر کدام یک تکه نان میدهیم.» „Dann gehen wir weg. Die Kinder finden den Weg nicht mehr.“«بعد میرویم. بچهها دیگر راه را پیدا نمیکنند.»
„Nein, Frau“, sagt der Mann. „Das tue ich nicht.“مرد میگوید: «نه، زن. من این کار را نمیکنم.» „Ich lasse meine Kinder nicht allein im Wald.“«من بچههایم را تنها در جنگل رها نمیکنم.» „Die wilden Tiere fressen sie.“«حیوانات وحشی آنها را میخورند.»
„Dann sterben wir alle vier vor Hunger“, sagt die Frau.زن میگوید: «پس هر چهار نفرمان از گرسنگی میمیریم.» Sie redet immer weiter, bis der Mann Ja sagt.زن آنقدر حرف میزند که مرد بالاخره بله میگوید.
„Aber die armen Kinder tun mir leid“, sagt der Mann.مرد میگوید: «اما دلم برای بچههای بیچاره میسوزد.» Er hat Mitleid mit Hänsel und Gretel.دلش به حال هنزل و گرتل میسوزد.
Die zwei Kinder schlafen nicht.آن دو بچه خواب نیستند. Sie haben Hunger.آنها گرسنهاند. Sie hören den Plan der Stiefmutter.نقشهٔ نامادری را هم میشنوند.
Gretel weint und sagt: „Jetzt ist alles aus.“گرتل گریه میکند و میگوید: «حالا دیگر همه چیز تمام شد.»
„Sei still, Gretel“, sagt Hänsel.هنزل میگوید: «ساکت باش، گرتل.» „Weine nicht. Ich helfe uns.“«گریه نکن. من راهی پیدا میکنم.»
Die Eltern schlafen.پدر و مادر خواباند. Hänsel steht leise auf.هنزل آرام بلند میشود. Er geht aus dem Haus.او از خانه بیرون میرود.
Der Mond scheint hell.ماه روشن میتابد. Die weißen Steine glänzen wie Münzen.سنگهای سفید مثل سکه میدرخشند.
Hänsel nimmt viele Steine.هنزل سنگهای زیادی برمیدارد. Er steckt sie in seine Tasche.او آنها را در جیبش میگذارد.
Dann geht Hänsel zurück und sagt zu Gretel:بعد هنزل برمیگردد و به گرتل میگوید: „Schlaf ruhig. Gott lässt uns nicht allein.“«راحت بخواب. خدا ما را تنها نمیگذارد.» Dann legt er sich wieder ins Bett.بعد دوباره در تختخواب دراز میکشد.
Am Morgen weckt die Frau die Kinder.صبح، زن بچهها را بیدار میکند. „Steht auf! Wir gehen in den Wald und holen Holz.“«بلند شوید! ما به جنگل میرویم و هیزم میآوریم.»
Sie gibt jedem ein Stück Brot und sagt:او به هر کدام یک تکه نان میدهد و میگوید: „Das ist für den Mittag. Esst es nicht zu früh.“«این برای ظهر است. آن را خیلی زود نخورید.»
Gretel nimmt das Brot unter ihre Schürze.گرتل نان را زیر پیشبندش میگذارد. Denn Hänsels Tasche ist voll mit Steinen.آخر جیب هنزل پر از سنگ است. Dann gehen alle zusammen in den Wald.بعد همه با هم به جنگل میروند.
Hänsel bleibt oft stehen.هنزل بارها میایستد. Er schaut zum Haus zurück.او به خانه نگاه میکند. Der Vater fragt: „Hänsel, warum bleibst du zurück?“پدر میپرسد: «هنزل، چرا عقب میمانی؟»
„Ich schaue zu meiner weißen Katze“, sagt Hänsel.هنزل میگوید: «من به گربهٔ سفیدم نگاه میکنم.» „Sie sitzt auf dem Dach und sagt mir Lebewohl.“«او روی پشتبام نشسته و با من خداحافظی میکند.»
„Das ist nicht die Katze“, sagt die Frau.زن میگوید: «آن گربه نیست.» „Das ist die Morgensonne auf dem Dach.“«آن آفتاب صبح است که روی پشتبام میتابد.»
Aber Hänsel schaut nicht zur Katze.اما هنزل به گربه نگاه نمیکند. Er wirft immer einen weißen Stein auf den Weg.او هر بار یک سنگ سفید روی راه میاندازد.
Sie kommen tief in den Wald.آنها به اعماق جنگل میرسند. Der Vater sagt: „Sammelt Holz, Kinder.“پدر میگوید: «هیزم جمع کنید، بچهها.» „Ich mache ein Feuer, dann friert ihr nicht.“«من آتشی روشن میکنم تا سردتان نشود.»
Hänsel und Gretel sammeln viel Holz.هنزل و گرتل هیزم زیادی جمع میکنند. Der Vater macht ein Feuer.پدر آتشی روشن میکند. Die Flamme brennt hoch.شعلههای آتش بالا میروند.
Die Frau sagt: „Ruht euch am Feuer aus.“زن میگوید: «کنار آتش استراحت کنید.» „Wir hauen Holz im Wald.“«ما در جنگل هیزم میشکنیم.» „Später kommen wir wieder und holen euch.“«بعداً برمیگردیم و به دنبالتان میآییم.»
Am Mittag essen die Kinder ihr Brot.ظهر، بچهها نانشان را میخورند. Sie hören Schläge und denken: Der Vater ist nah.آنها صدای ضربهها را میشنوند و فکر میکنند پدر نزدیک است.
Aber es ist nicht die Axt.اما آن صدای تبر نیست. Es ist ein Ast.صدای یک شاخه است. Der Wind schlägt ihn an einen Baum.باد آن را به درختی میزند.
Die Kinder sind müde und schlafen ein.بچهها خستهاند و خوابشان میبرد.
Sie wachen auf.آنها بیدار میشوند. Es ist dunkle Nacht.شب تاریک است. Gretel hat Angst und weint.گرتل میترسد و گریه میکند.
„Wie kommen wir aus dem Wald?“, fragt sie.او میپرسد: «چطور از جنگل بیرون برویم؟»
Hänsel sagt: „Warte ein wenig.“هنزل میگوید: «کمی صبر کن.» „Dann kommt der Mond, und wir finden den Weg.“«بعد ماه بالا میآید و ما راه را پیدا میکنیم.»
Der volle Mond kommt.ماه کامل بالا میآید. Hänsel nimmt Gretels Hand.هنزل دست گرتل را میگیرد. Die weißen Steine glänzen und zeigen den Weg.سنگهای سفید میدرخشند و راه را نشان میدهند.
Sie gehen die ganze Nacht.آنها تمام شب راه میروند. Am Morgen sind sie wieder beim Haus des Vaters.صبح دوباره به خانهٔ پدرشان میرسند.
Sie klopfen an die Tür.آنها در میزنند. Die Frau öffnet.زن در را باز میکند. „Ihr bösen Kinder! Warum schlaft ihr so lange im Wald?“«ای بچههای بد! چرا اینهمه وقت در جنگل خوابیدید؟»
Der Vater aber freut sich sehr.اما پدر خیلی خوشحال میشود. Es war ihm schwer, die Kinder allein zu lassen.برای او سخت بود که بچهها را تنها بگذارد.
Vor einem großen Wald wohnt ein armer Holzhacker.در کنار یک جنگل بزرگ، هیزمشکن فقیری زندگی میکند. Er lebt dort mit seiner Frau und seinen zwei Kindern.او آنجا با همسرش و دو فرزندش زندگی میکند. Der Junge heißt Hänsel und das Mädchen heißt Gretel.اسم پسر هنزل و اسم دختر گرتل است.
Sie haben sehr wenig zu essen.آنها چیز خیلی کمی برای خوردن دارند. Dann kommt eine große Hungersnot ins Land.بعد قحطی بزرگی در آن سرزمین پیش میآید. Jetzt hat der Vater nicht einmal mehr Brot für jeden Tag.حالا پدر دیگر حتی نان روزانه را هم ندارد.
Eines Abends hat der Vater große Sorgen.یک شب، پدر خیلی نگران است. Er sagt zu seiner Frau: „Was sollen wir nur machen?“او به همسرش میگوید: «حالا چه کار کنیم؟» „Wir haben kein Essen mehr für unsere Kinder.“«ما دیگر برای بچههایمان غذایی نداریم.»
Die Frau antwortet: „Ich weiß etwas, Mann.“زن جواب میدهد: «من فکری دارم، مرد.» „Morgen früh bringen wir die Kinder tief in den Wald.“«فردا صبح زود بچهها را به اعماق جنگل میبریم.» „Dort machen wir ein Feuer und geben jedem ein Stück Brot.“«آنجا آتشی روشن میکنیم و به هر کدام یک تکه نان میدهیم.»
„Dann gehen wir weg und lassen die Kinder allein.“«بعد میرویم و بچهها را تنها میگذاریم.» „Sie finden den Weg nach Hause nicht mehr.“«آنها دیگر راه خانه را پیدا نمیکنند.» „So sind wir die Kinder los.“«اینطور از دست بچهها راحت میشویم.»
Der Mann sagt: „Nein, Frau, das mache ich nicht.“مرد میگوید: «نه، زن، من این کار را نمیکنم.» „Ich kann meine Kinder nicht allein im Wald lassen.“«من نمیتوانم بچههایم را تنها در جنگل بگذارم.» „Die wilden Tiere kommen und fressen sie.“«حیوانات وحشی میآیند و آنها را میخورند.»
„Du bist dumm“, sagt die Frau.زن میگوید: «تو احمقی.» „Dann sterben wir alle vier vor Hunger.“«پس هر چهار نفرمان از گرسنگی میمیریم.» Sie lässt ihm keine Ruhe, bis er Ja sagt.زن دست از سر مرد برنمیدارد تا او بله بگوید.
Aber die armen Kinder tun dem Mann sehr leid.اما دل مرد خیلی برای بچههای بیچاره میسوزد.
Die zwei Kinder können vor Hunger nicht schlafen.آن دو بچه از گرسنگی نمیتوانند بخوابند. Darum hören sie alles, was die Stiefmutter sagt.برای همین هر چیزی را که نامادری میگوید میشنوند. Gretel weint und sagt zu Hänsel: „Jetzt ist es aus mit uns.“گرتل گریه میکند و به هنزل میگوید: «حالا دیگر کارمان تمام است.»
„Sei still, Gretel“, sagt Hänsel.هنزل میگوید: «ساکت باش، گرتل.» „Hab keine Angst, ich helfe uns.“«نترس، من راهی پیدا میکنم.»
In der Nacht schlafen die Eltern.شب، پدر و مادر خواباند. Da steht Hänsel leise auf und geht vor die Tür.آنوقت هنزل آرام بلند میشود و از خانه بیرون میرود. Der Mond scheint hell, und die weißen Steine glänzen wie Geld.ماه روشن میتابد و سنگهای سفید مثل سکه میدرخشند.
Hänsel nimmt viele kleine Steine.هنزل سنگهای کوچک زیادی برمیدارد. Er steckt so viele Steine in seine Tasche, wie hineinpassen.او جیبش را تا جایی که جا دارد پر از سنگ میکند.
Dann geht Hänsel zurück und sagt zu Gretel:بعد هنزل برمیگردد و به گرتل میگوید: „Schlaf ruhig, liebe Schwester, Gott lässt uns nicht allein.“«راحت بخواب، خواهر عزیز، خدا ما را تنها نمیگذارد.» Danach legt er sich wieder ins Bett.بعد دوباره در تختخواب دراز میکشد.
Am Morgen weckt die Frau die beiden Kinder.صبح، زن هر دو بچه را بیدار میکند. Sie sagt: „Steht auf, wir gehen in den Wald und holen Holz.“او میگوید: «بلند شوید، ما به جنگل میرویم و هیزم میآوریم.»
Dann gibt sie jedem Kind ein Stück Brot.بعد به هر بچه یک تکه نان میدهد. „Das ist euer Essen für den Mittag“, sagt sie.او میگوید: «این غذای شما برای ظهر است.» „Esst es nicht zu früh, mehr bekommt ihr nicht.“«آن را خیلی زود نخورید، بیشتر از این چیزی به شما نمیرسد.»
Gretel trägt das Brot unter ihrer Schürze.گرتل نان را زیر پیشبندش نگه میدارد. Denn Hänsels Tasche ist voll mit Steinen.آخر جیب هنزل پر از سنگ است. Dann gehen alle zusammen in den Wald.بعد همه با هم به جنگل میروند.
Hänsel bleibt oft stehen und schaut zum Haus zurück.هنزل بارها میایستد و به خانه نگاه میکند. Der Vater fragt: „Hänsel, warum bleibst du stehen?“پدر میپرسد: «هنزل، چرا میایستی؟» „Komm weiter und pass auf den Weg auf.“«جلوتر بیا و حواست به راه باشد.»
„Ach, Vater“, sagt Hänsel.هنزل میگوید: «آه، پدر جان.» „Ich schaue nach meiner weißen Katze auf dem Dach.“«من به گربهٔ سفیدم روی پشتبام نگاه میکنم.» „Sie will mir Tschüss sagen.“«او میخواهد با من خداحافظی کند.»
Die Frau sagt: „Dummkopf, das ist nicht deine Katze.“زن میگوید: «ای کلهپوک، آن گربهٔ تو نیست.» „Das ist die Morgensonne auf dem Schornstein.“«آن آفتاب صبح است که روی دودکش میتابد.»
Aber Hänsel hat gar nicht nach der Katze geschaut.اما هنزل اصلاً به گربه نگاه نکرده است. Er hat immer wieder einen weißen Stein auf den Weg gelegt.او هر بار یک سنگ سفید روی راه گذاشته است.
Tief im Wald sagt der Vater: „Sammelt Holz, Kinder.“در اعماق جنگل، پدر میگوید: «هیزم جمع کنید، بچهها.» „Ich mache ein Feuer, dann friert ihr nicht.“«من آتشی روشن میکنم تا سردتان نشود.»
Hänsel und Gretel sammeln viel Holz.هنزل و گرتل هیزم زیادی جمع میکنند. Der Vater macht ein Feuer, und bald brennt es hoch.پدر آتشی روشن میکند و زود شعلهاش بلند میشود.
Dann sagt die Frau: „Ruht euch hier am Feuer aus, Kinder.“بعد زن میگوید: «همینجا کنار آتش استراحت کنید، بچهها.» „Wir gehen in den Wald und hacken Holz.“«ما به جنگل میرویم و هیزم میشکنیم.» „Danach kommen wir zurück und holen euch ab.“«بعد برمیگردیم و به دنبالتان میآییم.»
Am Mittag isst jedes Kind sein Stück Brot.ظهر، هر کدام از بچهها تکهٔ نانش را میخورد. Sie hören Schläge und denken: „Der Vater ist nah.“آنها صدای ضربهها را میشنوند و فکر میکنند: «پدر نزدیک است.»
Aber es ist nicht der Vater mit der Axt.اما آن صدا از تبر پدر نیست. Es ist nur ein Ast, den der Wind gegen einen Baum schlägt.فقط صدای شاخهای است که باد آن را به درختی میزند. Die Kinder sind müde und schlafen fest ein.بچهها خستهاند و به خواب عمیقی فرو میروند.
Als sie aufwachen, ist es schon dunkle Nacht.وقتی بیدار میشوند، دیگر شب تاریک است. Gretel hat Angst und weint: „Wie kommen wir aus dem Wald?“گرتل میترسد و گریهکنان میگوید: «چطور از جنگل بیرون برویم؟»
Hänsel sagt: „Warte ein bisschen, bis der Mond kommt.“هنزل میگوید: «کمی صبر کن تا ماه بالا بیاید.» „Dann finden wir den Weg.“«بعد راه را پیدا میکنیم.»
Als der volle Mond am Himmel ist, nimmt Hänsel Gretels Hand.وقتی ماه کامل در آسمان است، هنزل دست گرتل را میگیرد. Die weißen Steine glänzen und zeigen ihnen den Weg.سنگهای سفید میدرخشند و راه را به آنها نشان میدهند.
Sie gehen die ganze Nacht durch den Wald.آنها تمام شب از میان جنگل راه میروند. Am Morgen kommen sie wieder zum Haus des Vaters.صبح دوباره به خانهٔ پدر میرسند.
Die Frau öffnet die Tür und sieht die Kinder.زن در را باز میکند و بچهها را میبیند. Sie schimpft: „Warum habt ihr so lange im Wald geschlafen?“او با سرزنش میگوید: «چرا اینهمه وقت در جنگل خوابیدید؟» „Wir haben gedacht, ihr kommt nicht mehr zurück.“«ما فکر کردیم دیگر برنمیگردید.»
Der Vater aber freut sich sehr über die Kinder.اما پدر خیلی از دیدن بچهها خوشحال میشود. Denn es war traurig für ihn, dass er sie allein gelassen hat.آخر تنها گذاشتن بچهها دلش را به درد آورده بود.
Vor einem großen Wald wohnte ein armer Holzfäller mit seiner Frau und seinen zwei Kindern.در کنار جنگلی بزرگ، هیزمشکن فقیری با همسرش و دو فرزندش زندگی میکرد. Der Junge hieß Hänsel und das Mädchen hieß Gretel.اسم پسر هنزل و اسم دختر گرتل بود. Die Familie hatte nur wenig zu essen.آن خانواده فقط چیز کمی برای خوردن داشتند. Als eine große Hungersnot ins Land kam, konnte der Vater nicht einmal mehr genug Brot für jeden Tag kaufen.وقتی قحطی بزرگی در آن سرزمین افتاد، پدر دیگر حتی نمیتوانست نان کافی برای هر روز بخرد.
Eines Abends lag der Vater voller Sorgen im Bett und konnte nicht schlafen.یک شب، پدر با دلی پر از نگرانی در تختخواب دراز کشیده بود و خوابش نمیبرد. Er seufzte und fragte seine Frau: „Was soll nur aus uns werden?“او آه کشید و از همسرش پرسید: «حالا چه بر سرمان میآید؟» „Wie sollen wir unsere armen Kinder ernähren, wenn wir selbst nichts mehr zu essen haben?“«وقتی خودمان دیگر چیزی برای خوردن نداریم، چطور بچههای بیچارهمان را سیر کنیم؟»
„Hör mir zu, Mann“, antwortete die Frau.زن جواب داد: «به من گوش کن، مرد.» „Morgen früh bringen wir die Kinder tief in den Wald, dorthin, wo er am dichtesten ist.“«فردا صبح زود بچهها را به اعماق جنگل میبریم، به جایی که از همهجا انبوهتر است.» „Wir machen ihnen ein Feuer und geben jedem ein Stück Brot.“«برایشان آتشی روشن میکنیم و به هر کدام یک تکه نان میدهیم.» „Dann gehen wir zur Arbeit und lassen sie allein, damit sie den Weg nach Hause nicht mehr finden.“«بعد سر کار میرویم و آنها را تنها میگذاریم تا دیگر راه خانه را پیدا نکنند.»
„Nein, Frau“, sagte der Mann, „das mache ich nicht.“مرد گفت: «نه، زن، من این کار را نمیکنم.» „Wie könnte ich es nur übers Herz bringen, meine Kinder allein im Wald zu lassen?“«چطور دلم راضی شود که بچههایم را تنها در جنگل بگذارم؟» „Die wilden Tiere würden bald kommen und sie fressen.“«حیوانات وحشی بهزودی میآیند و آنها را میخورند.»
„Du Dummkopf“, sagte die Frau, „dann müssen wir eben alle vier verhungern.“زن گفت: «ای کلهپوک، پس باید هر چهار نفرمان از گرسنگی بمیریم.» Sie ließ ihm keine Ruhe und redete so lange auf ihn ein, bis er schließlich nachgab.زن دست از سر او برنداشت و آنقدر اصرار کرد که مرد بالاخره کوتاه آمد. „Aber die armen Kinder tun mir trotzdem leid“, sagte der Mann traurig.مرد با ناراحتی گفت: «اما با این حال دلم برای بچههای بیچاره میسوزد.»
Die beiden Kinder konnten vor Hunger nicht einschlafen.آن دو بچه از گرسنگی نمیتوانستند بخوابند. So hörten sie alles, was die Stiefmutter zum Vater sagte.برای همین هر چیزی را که نامادری به پدر میگفت شنیدند. Gretel weinte bittere Tränen und sprach zu Hänsel: „Jetzt ist alles aus mit uns.“گرتل زار زار گریه کرد و به هنزل گفت: «حالا دیگر کارمان تمام است.»
„Sei still, Gretel“, flüsterte Hänsel, „und mach dir keine Sorgen.“هنزل زمزمه کرد: «ساکت باش، گرتل، و نگران نباش.» „Ich finde schon einen Weg, der uns hilft.“«من راهی پیدا میکنم که به ما کمک کند.»
Als die Eltern eingeschlafen waren, stand Hänsel leise auf.وقتی پدر و مادر خوابشان برد، هنزل آرام بلند شد. Er zog seine Jacke an und schlich aus dem Haus.او کتش را پوشید و یواشکی از خانه بیرون رفت. Der Mond schien ganz hell, und die weißen Kieselsteine vor dem Haus glänzten wie lauter Münzen.ماه بسیار روشن میتابید و سنگریزههای سفید جلوی خانه مثل سکه برق میزدند. Hänsel bückte sich und steckte so viele Steine in seine Tasche, wie nur hineinpassten.هنزل خم شد و تا جایی که جیبش جا داشت، سنگ در آن ریخت.
Dann ging er wieder ins Haus zurück und sprach zu Gretel:بعد دوباره به خانه برگشت و به گرتل گفت: „Schlaf ganz ruhig, liebe Schwester. Gott wird uns nicht verlassen.“«با خیال راحت بخواب، خواهر عزیز. خدا ما را رها نمیکند.» Danach legte er sich wieder in sein Bett.بعد دوباره در تختخوابش دراز کشید.
Als der Morgen kam, weckte die Frau die beiden Kinder.وقتی صبح شد، زن هر دو بچه را بیدار کرد. „Steht auf, ihr Faulpelze“, rief sie, „wir gehen in den Wald und holen Holz.“او فریاد زد: «بلند شوید، ای تنبلها، ما به جنگل میرویم و هیزم میآوریم.»
Dann gab sie jedem ein kleines Stück Brot.بعد به هر کدام یک تکهٔ کوچک نان داد. „Das ist euer Essen für den Mittag“, sagte sie, „aber esst es nicht zu früh, mehr bekommt ihr nicht.“او گفت: «این غذای شما برای ظهر است، اما آن را خیلی زود نخورید، بیشتر از این چیزی به شما نمیرسد.» Gretel steckte das Brot unter ihre Schürze, denn Hänsels Tasche war voll mit Steinen.گرتل نان را زیر پیشبندش گذاشت، چون جیب هنزل پر از سنگ بود.
Dann machten sich alle zusammen auf den Weg in den Wald.بعد همه با هم به سوی جنگل راه افتادند. Nach einer kurzen Weile blieb Hänsel stehen und schaute zum Haus zurück.بعد از مدت کوتاهی هنزل ایستاد و به خانه نگاه کرد. Das tat er immer wieder.این کار را بارها و بارها تکرار کرد.
Der Vater fragte: „Hänsel, warum bleibst du stehen und schaust zurück?“پدر پرسید: «هنزل، چرا میایستی و به عقب نگاه میکنی؟» „Pass lieber auf den Weg auf.“«بهتر است حواست به راه باشد.»
„Ach, Vater“, sagte Hänsel, „ich schaue nach meiner weißen Katze.“هنزل گفت: «آه، پدر جان، من به گربهٔ سفیدم نگاه میکنم.» „Sie sitzt oben auf dem Dach und will mir Lebewohl sagen.“«او بالای پشتبام نشسته و میخواهد با من خداحافظی کند.»
„Du Dummkopf“, sagte die Frau, „das ist nicht deine Katze.“زن گفت: «ای کلهپوک، آن گربهٔ تو نیست.» „Das ist die Morgensonne, die auf den Schornstein scheint.“«آن آفتاب صبح است که روی دودکش میتابد.»
Aber Hänsel hatte gar nicht nach der Katze geschaut.اما هنزل اصلاً به گربه نگاه نکرده بود. In Wahrheit warf er heimlich einen Kieselstein nach dem anderen aus seiner Tasche auf den Weg.در حقیقت او پنهانی سنگریزهها را یکی پس از دیگری از جیبش روی راه میانداخت.
Als sie tief im Wald angekommen waren, sagte der Vater:وقتی به اعماق جنگل رسیدند، پدر گفت: „Sammelt jetzt Holz, Kinder, dann mache ich ein Feuer, damit ihr nicht friert.“«حالا هیزم جمع کنید، بچهها، بعد من آتشی روشن میکنم تا سردتان نشود.»
Hänsel und Gretel trugen viele trockene Äste zusammen, bis ein kleiner Berg daraus wurde.هنزل و گرتل آنقدر شاخهٔ خشک جمع کردند که تپهٔ کوچکی درست شد. Der Vater zündete das Holz an, und bald brannte das Feuer hoch.پدر هیزم را آتش زد و بهزودی آتش بالا گرفت.
Dann sagte die Frau: „Legt euch ans Feuer, Kinder, und ruht euch aus.“بعد زن گفت: «کنار آتش دراز بکشید، بچهها، و استراحت کنید.» „Wir gehen in den Wald und hacken Holz.“«ما به جنگل میرویم و هیزم میشکنیم.» „Wenn wir fertig sind, kommen wir zurück und holen euch ab.“«وقتی کارمان تمام شد، برمیگردیم و به دنبالتان میآییم.»
Hänsel und Gretel saßen am Feuer, und als es Mittag wurde, aß jedes sein Stück Brot.هنزل و گرتل کنار آتش نشستند و وقتی ظهر شد، هر کدام تکهٔ نانش را خورد. Sie hörten Schläge wie von einer Axt und glaubten, ihr Vater wäre in der Nähe.آنها صدای ضربههایی مثل صدای تبر شنیدند و گمان کردند پدرشان همان نزدیکی است.
Aber es war gar keine Axt.اما اصلاً تبری در کار نبود. Es war nur ein Ast, den der Wind immer wieder gegen einen Baum schlug.آن صدا فقط از شاخهای بود که باد بارها آن را به درختی میزد. Endlich wurden die Kinder müde, ihre Augen fielen zu, und sie schliefen fest ein.بالاخره بچهها خسته شدند، چشمهایشان بسته شد و به خواب عمیقی فرو رفتند.
Als sie aufwachten, war es schon dunkle Nacht.وقتی بیدار شدند، دیگر شب تاریک بود. Gretel bekam Angst und weinte: „Wie sollen wir jetzt aus dem Wald herauskommen?“گرتل ترسید و گریهکنان گفت: «حالا چطور از جنگل بیرون برویم؟»
Aber Hänsel tröstete sie und sagte:اما هنزل او را دلداری داد و گفت: „Warte nur ein wenig, bis der Mond aufgegangen ist, dann finden wir den Weg schon.“«فقط کمی صبر کن تا ماه بالا بیاید، بعد راه را پیدا میکنیم.»
Als der volle Mond am Himmel stand, nahm Hänsel seine Schwester an der Hand.وقتی ماه کامل در آسمان بود، هنزل دست خواهرش را گرفت. Sie folgten den Kieselsteinen, die im Mondlicht wie frische Münzen glänzten und ihnen den Weg zeigten.آنها سنگریزههایی را دنبال کردند که در نور ماه مثل سکههای نو میدرخشیدند و راه را به آنها نشان میدادند. Sie gingen die ganze Nacht und kamen am frühen Morgen wieder beim Haus ihres Vaters an.تمام شب راه رفتند و صبح زود دوباره به خانهٔ پدرشان رسیدند.
Sie klopften an die Tür.در خانه را زدند. Als die Frau öffnete und die Kinder sah, schimpfte sie:وقتی زن در را باز کرد و بچهها را دید، با سرزنش گفت: „Ihr bösen Kinder, warum habt ihr so lange im Wald geschlafen?“«ای بچههای بد، چرا اینهمه وقت در جنگل خوابیدید؟» „Wir dachten schon, ihr wollt gar nicht mehr zurückkommen.“«دیگر خیال کردیم اصلاً نمیخواهید برگردید.»
Der Vater aber freute sich sehr.اما پدر خیلی خوشحال شد. Es hatte ihm nämlich im Herzen wehgetan, dass er die Kinder allein im Wald gelassen hatte.آخر تنها گذاشتن بچهها در جنگل به دلش سنگینی کرده بود.
Vor einem großen Wald wohnte ein armer Holzhacker mit seiner Frau und seinen zwei Kindern.در کنار جنگلی بزرگ، هیزمشکن فقیری با همسرش و دو فرزندش زندگی میکرد. Der Junge hieß Hänsel und das Mädchen Gretel.اسم پسر هنزل و اسم دختر گرتل بود. Die Familie hatte nur wenig zu essen.آن خانواده فقط چیز کمی برای خوردن داشتند. Als eine große Hungersnot ins Land kam, konnte der Vater nicht einmal mehr das tägliche Brot beschaffen.وقتی قحطی بزرگی در آن سرزمین افتاد، پدر دیگر حتی نمیتوانست نان روزانه را فراهم کند.
Eines Abends lag der Mann voller Sorgen im Bett und konnte nicht schlafen.یک شب، مرد با دلی پر از نگرانی در تختخواب دراز کشیده بود و خوابش نمیبرد. Er seufzte und sagte zu seiner Frau:او آه کشید و به همسرش گفت: „Was soll nur aus uns werden?“«حالا چه بر سرمان میآید؟» „Wie sollen wir unsere armen Kinder ernähren, wenn wir für uns selbst nichts mehr haben?“«وقتی برای خودمان دیگر چیزی نداریم، چطور بچههای بیچارهمان را سیر کنیم؟»
„Weißt du was, Mann“, antwortete die Frau, „morgen früh bringen wir die Kinder tief in den Wald, dorthin, wo er am dichtesten ist.“زن جواب داد: «میدانی چه کنیم، مرد؟ فردا صبح زود بچهها را به اعماق جنگل میبریم، به جایی که از همهجا انبوهتر است.» „Dort machen wir ihnen ein Feuer an und geben jedem ein Stückchen Brot.“«آنجا برایشان آتشی روشن میکنیم و به هر کدام یک تکهٔ کوچک نان میدهیم.» „Dann gehen wir an unsere Arbeit und lassen sie allein.“«بعد سر کارمان میرویم و آنها را تنها میگذاریم.» „Sie finden den Weg nicht wieder nach Hause, und so sind wir sie los.“«آنها دیگر راه خانه را پیدا نمیکنند و اینطور از دستشان راحت میشویم.»
„Nein, Frau“, sagte der Mann, „das tue ich nicht.“مرد گفت: «نه، زن، من این کار را نمیکنم.» „Wie sollte ich es übers Herz bringen, meine Kinder allein im Wald zu lassen?“«چطور دلم راضی شود که بچههایم را تنها در جنگل بگذارم؟» „Die wilden Tiere würden bald kommen und sie zerreißen.“«حیوانات وحشی بهزودی میآیند و آنها را تکهپاره میکنند.»
„Oh, du Narr“, sagte sie, „dann müssen wir alle vier vor Hunger sterben.“زن گفت: «آه، ای نادان، پس باید هر چهار نفرمان از گرسنگی بمیریم.» „Du kannst ja schon die Bretter für die Särge hobeln.“«از همین حالا میتوانی تختههای تابوتهایمان را رنده کنی.» Und sie ließ ihm keine Ruhe, bis er einwilligte.و زن دست از سر او برنداشت تا مرد بالاخره راضی شد. „Aber die armen Kinder tun mir doch leid“, sagte der Mann.مرد گفت: «اما با این حال دلم برای بچههای بیچاره میسوزد.»
Die beiden Kinder hatten vor Hunger nicht einschlafen können.آن دو بچه از گرسنگی نتوانسته بودند بخوابند. So hörten sie, was die Stiefmutter zum Vater sagte.برای همین شنیدند که نامادری به پدر چه میگوید. Gretel weinte bittere Tränen und sprach zu Hänsel: „Nun ist es um uns geschehen.“گرتل زار زار گریه کرد و به هنزل گفت: «حالا دیگر کار ما تمام است.» „Sei still, Gretel“, sagte Hänsel, „mach dir keine Sorgen, ich helfe uns schon.“هنزل گفت: «ساکت باش، گرتل، نگران نباش، من حتماً راهی پیدا میکنم.»
Als die Eltern eingeschlafen waren, stand er auf, zog seine Jacke an und schlich sich aus dem Haus.وقتی پدر و مادر خوابشان برد، هنزل بلند شد، کتش را پوشید و یواشکی از خانه بیرون رفت. Der Mond schien ganz hell, und die weißen Kieselsteine vor dem Haus glänzten wie lauter Münzen.ماه بسیار روشن میتابید و سنگریزههای سفید جلوی خانه مثل سکه برق میزدند. Hänsel bückte sich und steckte so viele Steine in seine Tasche, wie nur hineinpassten.هنزل خم شد و تا جایی که جیبش جا داشت، سنگ در آن ریخت.
Dann ging er wieder zurück und sagte zu Gretel:بعد دوباره برگشت و به گرتل گفت: „Sei ruhig, liebes Schwesterchen, und schlaf nur friedlich ein.“«آرام باش، خواهر کوچک عزیزم، و با خیال راحت بخواب.» „Gott wird uns nicht verlassen.“«خدا ما را رها نمیکند.» Und er legte sich wieder in sein Bett.و دوباره در تختخوابش دراز کشید.
Als der Tag anbrach, kam die Frau und weckte die beiden Kinder:وقتی سپیده دمید، زن آمد و هر دو بچه را بیدار کرد: „Steht auf, ihr Faulenzer, wir wollen in den Wald gehen und Holz holen.“«بلند شوید، ای تنبلها، میخواهیم به جنگل برویم و هیزم بیاوریم.» Dann gab sie jedem ein Stückchen Brot und sagte:بعد به هر کدام یک تکهٔ کوچک نان داد و گفت: „Da habt ihr etwas für den Mittag, aber esst es nicht vorher auf, mehr bekommt ihr nicht.“«این هم چیزی برای ظهرتان، اما پیش از ظهر آن را نخورید، بیشتر از این چیزی به شما نمیرسد.»
Gretel nahm das Brot unter ihre Schürze, weil Hänsel die Steine in der Tasche trug.گرتل نان را زیر پیشبندش گذاشت، چون هنزل جیبش را پر از سنگ کرده بود. Dann machten sie sich alle zusammen auf den Weg in den Wald.بعد همه با هم به سوی جنگل راه افتادند. Als sie eine Weile gegangen waren, blieb Hänsel stehen und schaute immer wieder zum Haus zurück.وقتی مدتی راه رفته بودند، هنزل ایستاد و بارها به خانه نگاه کرد.
Der Vater sagte:پدر گفت: „Hänsel, was schaust du da und bleibst zurück?“«هنزل، به چه نگاه میکنی که عقب میمانی؟» „Pass auf und beweg deine Beine.“«حواست را جمع کن و تندتر راه بیا.»
„Ach, Vater“, sagte Hänsel, „ich schaue nach meinem weißen Kätzchen, das oben auf dem Dach sitzt und mir Lebewohl sagen will.“هنزل گفت: «آه، پدر جان، من به گربهٔ کوچولوی سفیدم نگاه میکنم که بالای پشتبام نشسته و میخواهد با من خداحافظی کند.» „Du Narr“, sagte die Frau, „das ist nicht dein Kätzchen, das ist die Morgensonne, die auf den Schornstein scheint.“زن گفت: «ای نادان، آن گربهٔ کوچولوی تو نیست، آن آفتاب صبح است که روی دودکش میتابد.» Hänsel hatte aber gar nicht nach dem Kätzchen geschaut.اما هنزل اصلاً به گربهٔ کوچولو نگاه نکرده بود. Jedes Mal hatte er heimlich einen von den blanken Kieselsteinen aus seiner Tasche auf den Weg geworfen.هر بار پنهانی یکی از سنگریزههای براق را از جیبش روی راه انداخته بود.
Als sie mitten in den Wald gekommen waren, sagte der Vater:وقتی به وسط جنگل رسیدند، پدر گفت: „Nun sammelt Holz, ihr Kinder, ich will ein Feuer anmachen, damit ihr nicht friert.“«حالا هیزم جمع کنید، بچهها، میخواهم آتشی روشن کنم تا سردتان نشود.» Hänsel und Gretel trugen Reisig zusammen, einen kleinen Berg hoch.هنزل و گرتل آنقدر خاشاک جمع کردند که به بلندی تپهٔ کوچکی شد. Das Reisig wurde angezündet, und bald brannte die Flamme hoch.پدر خاشاک را آتش زد و بهزودی شعلهها بالا گرفت.
Da sagte die Frau:آنوقت زن گفت: „Nun legt euch ans Feuer, ihr Kinder, und ruht euch aus.“«حالا کنار آتش دراز بکشید، بچهها، و استراحت کنید.» „Wir gehen in den Wald und hacken Holz.“«ما به جنگل میرویم و هیزم میشکنیم.» „Wenn wir fertig sind, kommen wir wieder und holen euch ab.“«وقتی کارمان تمام شد، برمیگردیم و به دنبالتان میآییم.»
Hänsel und Gretel saßen am Feuer, und als der Mittag kam, aß jedes sein Stückchen Brot.هنزل و گرتل کنار آتش نشستند و وقتی ظهر شد، هر کدام تکهٔ کوچک نانش را خورد. Weil sie die Schläge der Holzaxt hörten, glaubten sie, ihr Vater wäre in der Nähe.چون صدای ضربههای تبر را میشنیدند، گمان کردند پدرشان همان نزدیکی است. Es war aber nicht die Axt, sondern ein Ast, den der Wind gegen einen dürren Baum schlug.اما آن صدای تبر نبود، بلکه صدای شاخهای بود که باد آن را به درخت خشکیدهای میکوبید. Endlich fielen ihnen vor Müdigkeit die Augen zu, und sie schliefen fest ein.بالاخره از خستگی چشمهایشان بسته شد و به خواب عمیقی فرو رفتند.
Als sie aufwachten, war es schon finstere Nacht.وقتی بیدار شدند، دیگر شب تاریک بود. Gretel fing an zu weinen und sagte:گرتل به گریه افتاد و گفت: „Wie sollen wir jetzt aus dem Wald herauskommen?“«حالا چطور از جنگل بیرون برویم؟» Hänsel aber tröstete sie: „Warte nur eine Weile, bis der Mond aufgegangen ist, dann finden wir den Weg schon.“اما هنزل او را دلداری داد: «فقط کمی صبر کن تا ماه بالا بیاید، بعد راه را پیدا میکنیم.»
شما ۳۰٪ اول «هانسل و گرتل» را خواندهاید.
در برنامه ادامه دهید
این بخش آغازین رایگان است. ادامهٔ داستان، همراه با خوانش صوتی، فلشکارت و ترجمهٔ انگلیسی، ترکی و عربی، در برنامه است.
زیر هر جملهٔ آلمانی ترجمهٔ فارسیاش آمده است؛ میتوانید فقط آلمانی را بخوانید، یا جملهبهجمله فارسی را هم ببینید. بخش آغازین را اینجا رایگان میخوانید؛ ادامهٔ داستان در برنامه است و آنجا ترجمهٔ انگلیسی، ترکی و عربی هم دارد.