Hansel ve Gretel
Hänsel und Gretel
Şiddetli bir kıtlık sırasında, fakir bir oduncu ve karısı, çocukları Hansel ve Gretel'i karanlık bir ormanın derinliklerinde terk eder. Kaybolan ve aç kalan kardeşler, tamamen ekmek, kek ve şekerden yapılmış bir ev bulurlar. Evi yemeye başlarlar, ama evin sahibi, Hansel'i besleyip yemeyi planlayan yaşlı bir cadı tarafından yakalanırlar. Sonunda Gretel, cadıyı kendi fırınına girmesi için kandırarak alt eder; böylece çocuklar cadının hazinesiyle kaçıp babalarına yeniden kavuşur.
Almanca metin, cümle cümle Türkçe çevirisiyle
Vor einem großen Wald wohnt ein armer Holzhacker.Büyük bir ormanın kıyısında fakir bir oduncu yaşıyor. Er lebt mit seiner Frau und seinen zwei Kindern.Karısı ve iki çocuğuyla birlikte yaşıyor. Der Junge heißt Hänsel.Oğlanın adı Hänsel.
Das Mädchen heißt Gretel.Kızın adı Gretel.
Sie haben wenig zu essen.Yiyecekleri çok az. Dann kommt eine große Not ins Land.Sonra ülkede büyük bir kıtlık başlıyor. Der Mann hat nicht einmal mehr Brot.Adamın artık ekmeği bile yok.
Am Abend liegt der Mann im Bett.Akşam adam yatakta yatıyor. Er hat große Sorgen und sagt zu seiner Frau:Çok endişeli ve karısına şöyle diyor: „Was sollen wir nur tun?“«Ne yapacağız biz?»
Die Frau sagt: „Wir bringen die Kinder in den Wald.“Kadın diyor ki: «Çocukları ormana götürürüz.» „Wir machen ein Feuer und geben jedem ein Stück Brot.“«Bir ateş yakarız ve her birine bir parça ekmek veririz.» „Dann gehen wir weg. Die Kinder finden den Weg nicht mehr.“«Sonra biz gideriz. Çocuklar da eve dönüş yolunu bulamaz.»
„Nein, Frau“, sagt der Mann. „Das tue ich nicht.“«Hayır, hanım» diyor adam. «Bunu yapmam.» „Ich lasse meine Kinder nicht allein im Wald.“«Çocuklarımı ormanda yalnız bırakmam.» „Die wilden Tiere fressen sie.“«Vahşi hayvanlar onları yer.»
„Dann sterben wir alle vier vor Hunger“, sagt die Frau.«O zaman dördümüz de açlıktan ölürüz» diyor kadın. Sie redet immer weiter, bis der Mann Ja sagt.Kadın, adam evet diyene kadar durmadan konuşuyor.
„Aber die armen Kinder tun mir leid“, sagt der Mann.«Ama zavallı çocuklara acıyorum» diyor adam. Er hat Mitleid mit Hänsel und Gretel.Hänsel ve Gretel’e acıyor.
Die zwei Kinder schlafen nicht.İki çocuk uyumuyor. Sie haben Hunger.Açlar. Sie hören den Plan der Stiefmutter.Üvey annenin planını duyuyorlar.
Gretel weint und sagt: „Jetzt ist alles aus.“Gretel ağlıyor ve diyor ki: «Artık her şey bitti.»
„Sei still, Gretel“, sagt Hänsel.«Sus, Gretel» diyor Hänsel. „Weine nicht. Ich helfe uns.“«Ağlama. Ben bir çaresini bulurum.»
Die Eltern schlafen.Anne baba uyuyor. Hänsel steht leise auf.Hänsel sessizce kalkıyor. Er geht aus dem Haus.Evden dışarı çıkıyor.
Der Mond scheint hell.Ay pırıl pırıl parlıyor. Die weißen Steine glänzen wie Münzen.Beyaz taşlar madeni paralar gibi parlıyor.
Hänsel nimmt viele Steine.Hänsel birçok taş alıyor. Er steckt sie in seine Tasche.Onları cebine koyuyor.
Dann geht Hänsel zurück und sagt zu Gretel:Sonra Hänsel geri dönüyor ve Gretel’e diyor ki: „Schlaf ruhig. Gott lässt uns nicht allein.“«Rahat uyu. Tanrı bizi yalnız bırakmaz.» Dann legt er sich wieder ins Bett.Sonra tekrar yatağına yatıyor.
Am Morgen weckt die Frau die Kinder.Sabah kadın çocukları uyandırıyor. „Steht auf! Wir gehen in den Wald und holen Holz.“«Kalkın! Ormana gidip odun getireceğiz.»
Sie gibt jedem ein Stück Brot und sagt:Her birine bir parça ekmek veriyor ve diyor ki: „Das ist für den Mittag. Esst es nicht zu früh.“«Bu, öğle yemeğiniz. Çok erken yemeyin.»
Gretel nimmt das Brot unter ihre Schürze.Gretel ekmeği önlüğünün altına koyuyor. Denn Hänsels Tasche ist voll mit Steinen.Çünkü Hänsel’in cebi taşlarla dolu. Dann gehen alle zusammen in den Wald.Sonra hep birlikte ormana gidiyorlar.
Hänsel bleibt oft stehen.Hänsel sık sık duruyor. Er schaut zum Haus zurück.Dönüp eve bakıyor. Der Vater fragt: „Hänsel, warum bleibst du zurück?“Babası soruyor: «Hänsel, neden geride kalıyorsun?»
„Ich schaue zu meiner weißen Katze“, sagt Hänsel.«Beyaz kedime bakıyorum» diyor Hänsel. „Sie sitzt auf dem Dach und sagt mir Lebewohl.“«Çatıda oturuyor ve bana hoşça kal diyor.»
„Das ist nicht die Katze“, sagt die Frau.«O kedi değil» diyor kadın. „Das ist die Morgensonne auf dem Dach.“«O, çatıya vuran sabah güneşi.»
Aber Hänsel schaut nicht zur Katze.Ama Hänsel kediye bakmıyor. Er wirft immer einen weißen Stein auf den Weg.Her seferinde yola beyaz bir taş atıyor.
Sie kommen tief in den Wald.Ormanın derinliklerine geliyorlar. Der Vater sagt: „Sammelt Holz, Kinder.“Baba diyor ki: «Odun toplayın, çocuklar.» „Ich mache ein Feuer, dann friert ihr nicht.“«Bir ateş yakacağım, o zaman üşümezsiniz.»
Hänsel und Gretel sammeln viel Holz.Hänsel ve Gretel çok odun topluyor. Der Vater macht ein Feuer.Baba bir ateş yakıyor. Die Flamme brennt hoch.Alevler yükseliyor.
Die Frau sagt: „Ruht euch am Feuer aus.“Kadın diyor ki: «Ateşin yanında dinlenin.» „Wir hauen Holz im Wald.“«Biz ormanda odun keseceğiz.» „Später kommen wir wieder und holen euch.“«Sonra geri gelip sizi alacağız.»
Am Mittag essen die Kinder ihr Brot.Öğlen çocuklar ekmeklerini yiyor. Sie hören Schläge und denken: Der Vater ist nah.Vuruş sesleri duyuyorlar ve şöyle düşünüyorlar: Babamız yakınlarda.
Aber es ist nicht die Axt.Ama bu balta değil. Es ist ein Ast.Bu bir dal. Der Wind schlägt ihn an einen Baum.Rüzgâr onu bir ağaca çarpıyor.
Die Kinder sind müde und schlafen ein.Çocuklar yorgun ve uyuyakalıyor.
Sie wachen auf.Uyanıyorlar. Es ist dunkle Nacht.Gece olmuş, ortalık kapkaranlık. Gretel hat Angst und weint.Gretel korkuyor ve ağlıyor.
„Wie kommen wir aus dem Wald?“, fragt sie.«Ormandan nasıl çıkacağız?» diye soruyor.
Hänsel sagt: „Warte ein wenig.“Hänsel diyor ki: «Biraz bekle.» „Dann kommt der Mond, und wir finden den Weg.“«Sonra ay doğar ve yolu buluruz.»
Der volle Mond kommt.Dolunay doğuyor. Hänsel nimmt Gretels Hand.Hänsel Gretel’in elini tutuyor. Die weißen Steine glänzen und zeigen den Weg.Beyaz taşlar parlıyor ve yolu gösteriyor.
Sie gehen die ganze Nacht.Bütün gece yürüyorlar. Am Morgen sind sie wieder beim Haus des Vaters.Sabah yine babalarının evinin önündeler.
Sie klopfen an die Tür.Kapıyı çalıyorlar. Die Frau öffnet.Kadın açıyor. „Ihr bösen Kinder! Warum schlaft ihr so lange im Wald?“«Sizi kötü çocuklar! Neden ormanda bu kadar uzun uyudunuz?»
Der Vater aber freut sich sehr.Ama baba çok seviniyor. Es war ihm schwer, die Kinder allein zu lassen.Çocukları yalnız bırakmak ona zor gelmişti.
Vor einem großen Wald wohnt ein armer Holzhacker.Büyük bir ormanın kıyısında fakir bir oduncu yaşıyor. Er lebt dort mit seiner Frau und seinen zwei Kindern.Orada karısı ve iki çocuğuyla birlikte yaşıyor. Der Junge heißt Hänsel und das Mädchen heißt Gretel.Oğlanın adı Hänsel, kızın adı Gretel.
Sie haben sehr wenig zu essen.Yiyecekleri çok az. Dann kommt eine große Hungersnot ins Land.Sonra ülkede büyük bir kıtlık başlıyor. Jetzt hat der Vater nicht einmal mehr Brot für jeden Tag.Artık babanın her güne yetecek ekmeği bile yok.
Eines Abends hat der Vater große Sorgen.Bir akşam baba çok endişeli. Er sagt zu seiner Frau: „Was sollen wir nur machen?“Karısına diyor ki: «Ne yapacağız biz?» „Wir haben kein Essen mehr für unsere Kinder.“«Çocuklarımız için artık yiyeceğimiz yok.»
Die Frau antwortet: „Ich weiß etwas, Mann.“Kadın cevap veriyor: «Aklıma bir şey geldi, kocacığım.» „Morgen früh bringen wir die Kinder tief in den Wald.“«Yarın sabah erkenden çocukları ormanın derinliklerine götürürüz.» „Dort machen wir ein Feuer und geben jedem ein Stück Brot.“«Orada bir ateş yakar ve her birine bir parça ekmek veririz.»
„Dann gehen wir weg und lassen die Kinder allein.“«Sonra gider ve çocukları yalnız bırakırız.» „Sie finden den Weg nach Hause nicht mehr.“«Eve dönüş yolunu artık bulamazlar.» „So sind wir die Kinder los.“«Böylece çocuklardan kurtuluruz.»
Der Mann sagt: „Nein, Frau, das mache ich nicht.“Adam diyor ki: «Hayır, hanım, bunu yapmam.» „Ich kann meine Kinder nicht allein im Wald lassen.“«Çocuklarımı ormanda yalnız bırakamam.» „Die wilden Tiere kommen und fressen sie.“«Vahşi hayvanlar gelip onları yer.»
„Du bist dumm“, sagt die Frau.«Sen aptalsın» diyor kadın. „Dann sterben wir alle vier vor Hunger.“«O zaman dördümüz de açlıktan ölürüz.» Sie lässt ihm keine Ruhe, bis er Ja sagt.Kadın, adam evet diyene kadar onu rahat bırakmıyor.
Aber die armen Kinder tun dem Mann sehr leid.Ama adam zavallı çocuklara çok acıyor.
Die zwei Kinder können vor Hunger nicht schlafen.İki çocuk açlıktan uyuyamıyor. Darum hören sie alles, was die Stiefmutter sagt.Bu yüzden üvey annenin söylediği her şeyi duyuyorlar. Gretel weint und sagt zu Hänsel: „Jetzt ist es aus mit uns.“Gretel ağlıyor ve Hänsel’e diyor ki: «Artık işimiz bitti.»
„Sei still, Gretel“, sagt Hänsel.«Sus, Gretel» diyor Hänsel. „Hab keine Angst, ich helfe uns.“«Korkma, ben bir çaresini bulurum.»
In der Nacht schlafen die Eltern.Gece anne baba uyuyor. Da steht Hänsel leise auf und geht vor die Tür.Derken Hänsel sessizce kalkıyor ve kapının önüne çıkıyor. Der Mond scheint hell, und die weißen Steine glänzen wie Geld.Ay pırıl pırıl parlıyor, beyaz taşlar da para gibi ışıldıyor.
Hänsel nimmt viele kleine Steine.Hänsel birçok küçük taş alıyor. Er steckt so viele Steine in seine Tasche, wie hineinpassen.Cebine sığabildiği kadar çok taş koyuyor.
Dann geht Hänsel zurück und sagt zu Gretel:Sonra Hänsel geri dönüyor ve Gretel’e diyor ki: „Schlaf ruhig, liebe Schwester, Gott lässt uns nicht allein.“«Rahat uyu kardeşçiğim, Tanrı bizi yalnız bırakmaz.» Danach legt er sich wieder ins Bett.Ardından tekrar yatağına yatıyor.
Am Morgen weckt die Frau die beiden Kinder.Sabah kadın iki çocuğu uyandırıyor. Sie sagt: „Steht auf, wir gehen in den Wald und holen Holz.“Diyor ki: «Kalkın, ormana gidip odun getireceğiz.»
Dann gibt sie jedem Kind ein Stück Brot.Sonra her çocuğa bir parça ekmek veriyor. „Das ist euer Essen für den Mittag“, sagt sie.«Bu öğle yemeğiniz» diyor. „Esst es nicht zu früh, mehr bekommt ihr nicht.“«Çok erken yemeyin, başka ekmek yok.»
Gretel trägt das Brot unter ihrer Schürze.Gretel ekmeği önlüğünün altında taşıyor. Denn Hänsels Tasche ist voll mit Steinen.Çünkü Hänsel’in cebi taşlarla dolu. Dann gehen alle zusammen in den Wald.Sonra hep birlikte ormana gidiyorlar.
Hänsel bleibt oft stehen und schaut zum Haus zurück.Hänsel sık sık duruyor ve dönüp eve bakıyor. Der Vater fragt: „Hänsel, warum bleibst du stehen?“Baba soruyor: «Hänsel, neden duruyorsun?» „Komm weiter und pass auf den Weg auf.“«Hadi devam et ve yola dikkat et.»
„Ach, Vater“, sagt Hänsel.«Ah, baba» diyor Hänsel. „Ich schaue nach meiner weißen Katze auf dem Dach.“«Çatıdaki beyaz kedime bakıyorum.» „Sie will mir Tschüss sagen.“«Bana hoşça kal demek istiyor.»
Die Frau sagt: „Dummkopf, das ist nicht deine Katze.“Kadın diyor ki: «Aptal, o senin kedin değil.» „Das ist die Morgensonne auf dem Schornstein.“«O, bacaya vuran sabah güneşi.»
Aber Hänsel hat gar nicht nach der Katze geschaut.Ama Hänsel kediye hiç bakmamıştı. Er hat immer wieder einen weißen Stein auf den Weg gelegt.Her seferinde yola beyaz bir taş bırakıyordu.
Tief im Wald sagt der Vater: „Sammelt Holz, Kinder.“Ormanın derinliklerinde baba diyor ki: «Odun toplayın, çocuklar.» „Ich mache ein Feuer, dann friert ihr nicht.“«Bir ateş yakacağım, o zaman üşümezsiniz.»
Hänsel und Gretel sammeln viel Holz.Hänsel ve Gretel çok odun topluyor. Der Vater macht ein Feuer, und bald brennt es hoch.Baba bir ateş yakıyor ve az sonra alevler yükseliyor.
Dann sagt die Frau: „Ruht euch hier am Feuer aus, Kinder.“Sonra kadın diyor ki: «Burada ateşin yanında dinlenin, çocuklar.» „Wir gehen in den Wald und hacken Holz.“«Biz ormana gidip odun keseceğiz.» „Danach kommen wir zurück und holen euch ab.“«Sonra geri gelip sizi alacağız.»
Am Mittag isst jedes Kind sein Stück Brot.Öğlen her çocuk ekmeğini yiyor. Sie hören Schläge und denken: „Der Vater ist nah.“Vuruş sesleri duyuyorlar ve «Babamız yakınlarda» diye düşünüyorlar.
Aber es ist nicht der Vater mit der Axt.Ama bu, baltasıyla odun kesen babaları değil. Es ist nur ein Ast, den der Wind gegen einen Baum schlägt.Bu sadece rüzgârın bir ağaca çarptığı bir dal. Die Kinder sind müde und schlafen fest ein.Çocuklar yorgun ve derin uykuya dalıyor.
Als sie aufwachen, ist es schon dunkle Nacht.Uyandıklarında gece çoktan çökmüş, ortalık kapkaranlık. Gretel hat Angst und weint: „Wie kommen wir aus dem Wald?“Gretel korkuyor ve ağlıyor: «Ormandan nasıl çıkacağız?»
Hänsel sagt: „Warte ein bisschen, bis der Mond kommt.“Hänsel diyor ki: «Ay doğana kadar biraz bekle.» „Dann finden wir den Weg.“«Sonra yolu buluruz.»
Als der volle Mond am Himmel ist, nimmt Hänsel Gretels Hand.Dolunay gökyüzüne yükselince Hänsel Gretel’in elini tutuyor. Die weißen Steine glänzen und zeigen ihnen den Weg.Beyaz taşlar parlıyor ve onlara yolu gösteriyor.
Sie gehen die ganze Nacht durch den Wald.Bütün gece ormanın içinden yürüyorlar. Am Morgen kommen sie wieder zum Haus des Vaters.Sabah yine babalarının evine varıyorlar.
Die Frau öffnet die Tür und sieht die Kinder.Kadın kapıyı açıyor ve çocukları görüyor. Sie schimpft: „Warum habt ihr so lange im Wald geschlafen?“Söyleniyor: «Neden ormanda bu kadar uzun uyudunuz?» „Wir haben gedacht, ihr kommt nicht mehr zurück.“«Artık geri gelmezsiniz diye düşünmüştük.»
Der Vater aber freut sich sehr über die Kinder.Ama baba çocuklara çok seviniyor. Denn es war traurig für ihn, dass er sie allein gelassen hat.Çünkü onları yalnız bıraktığı için çok üzülmüştü.
Vor einem großen Wald wohnte ein armer Holzfäller mit seiner Frau und seinen zwei Kindern.Büyük bir ormanın kıyısında fakir bir oduncu, karısı ve iki çocuğuyla birlikte yaşıyordu. Der Junge hieß Hänsel und das Mädchen hieß Gretel.Oğlanın adı Hänsel, kızın adı Gretel’di. Die Familie hatte nur wenig zu essen.Ailenin yiyeceği çok azdı. Als eine große Hungersnot ins Land kam, konnte der Vater nicht einmal mehr genug Brot für jeden Tag kaufen.Ülkede büyük bir kıtlık baş gösterince baba her gün yetecek kadar ekmek bile alamaz oldu.
Eines Abends lag der Vater voller Sorgen im Bett und konnte nicht schlafen.Bir akşam baba endişe içinde yatakta yatıyor ve uyuyamıyordu. Er seufzte und fragte seine Frau: „Was soll nur aus uns werden?“İçini çekti ve karısına sordu: «Halimiz ne olacak?» „Wie sollen wir unsere armen Kinder ernähren, wenn wir selbst nichts mehr zu essen haben?“«Kendimize bile yiyecek bir şeyimiz yokken zavallı çocuklarımızı nasıl besleyeceğiz?»
„Hör mir zu, Mann“, antwortete die Frau.«Beni dinle, kocacığım» diye cevap verdi kadın. „Morgen früh bringen wir die Kinder tief in den Wald, dorthin, wo er am dichtesten ist.“«Yarın sabah erkenden çocukları ormanın derinliklerine, en sık yerine götürürüz.» „Wir machen ihnen ein Feuer und geben jedem ein Stück Brot.“«Onlara bir ateş yakarız ve her birine bir parça ekmek veririz.» „Dann gehen wir zur Arbeit und lassen sie allein, damit sie den Weg nach Hause nicht mehr finden.“«Sonra işimize gideriz ve onları yalnız bırakırız, böylece eve dönüş yolunu bulamazlar.»
„Nein, Frau“, sagte der Mann, „das mache ich nicht.“«Hayır, hanım» dedi adam, «bunu yapmam.» „Wie könnte ich es nur übers Herz bringen, meine Kinder allein im Wald zu lassen?“«Çocuklarımı ormanda yalnız bırakmaya gönlüm nasıl razı olur?» „Die wilden Tiere würden bald kommen und sie fressen.“«Vahşi hayvanlar çok geçmeden gelip onları yer.»
„Du Dummkopf“, sagte die Frau, „dann müssen wir eben alle vier verhungern.“«Seni aptal» dedi kadın, «o zaman dördümüz de açlıktan ölmek zorunda kalırız.» Sie ließ ihm keine Ruhe und redete so lange auf ihn ein, bis er schließlich nachgab.Adamı rahat bırakmadı ve sonunda boyun eğene kadar başının etini yedi. „Aber die armen Kinder tun mir trotzdem leid“, sagte der Mann traurig.«Ama yine de zavallı çocuklara acıyorum» dedi adam üzgün üzgün.
Die beiden Kinder konnten vor Hunger nicht einschlafen.İki çocuk açlıktan uyuyamamıştı. So hörten sie alles, was die Stiefmutter zum Vater sagte.Böylece üvey annenin babaya söylediği her şeyi duydular. Gretel weinte bittere Tränen und sprach zu Hänsel: „Jetzt ist alles aus mit uns.“Gretel acı acı ağladı ve Hänsel’e dedi ki: «Artık işimiz bitti.»
„Sei still, Gretel“, flüsterte Hänsel, „und mach dir keine Sorgen.“«Sus, Gretel» diye fısıldadı Hänsel, «hiç merak etme.» „Ich finde schon einen Weg, der uns hilft.“«Bize yardım edecek bir yol bulurum elbette.»
Als die Eltern eingeschlafen waren, stand Hänsel leise auf.Anne baba uyuyakalınca Hänsel sessizce kalktı. Er zog seine Jacke an und schlich aus dem Haus.Ceketini giydi ve evden dışarı süzüldü. Der Mond schien ganz hell, und die weißen Kieselsteine vor dem Haus glänzten wie lauter Münzen.Ay pırıl pırıl parlıyordu ve evin önündeki beyaz çakıl taşları madeni paralar gibi ışıldıyordu. Hänsel bückte sich und steckte so viele Steine in seine Tasche, wie nur hineinpassten.Hänsel eğildi ve cebine sığabildiği kadar çok taş koydu.
Dann ging er wieder ins Haus zurück und sprach zu Gretel:Sonra tekrar eve dönüp Gretel’e dedi ki: „Schlaf ganz ruhig, liebe Schwester. Gott wird uns nicht verlassen.“«Rahat uyu kardeşçiğim. Tanrı bizi yüzüstü bırakmaz.» Danach legte er sich wieder in sein Bett.Ardından tekrar yatağına yattı.
Als der Morgen kam, weckte die Frau die beiden Kinder.Sabah olunca kadın iki çocuğu uyandırdı. „Steht auf, ihr Faulpelze“, rief sie, „wir gehen in den Wald und holen Holz.“«Kalkın, sizi tembeller» diye seslendi, «ormana gidip odun getireceğiz.»
Dann gab sie jedem ein kleines Stück Brot.Sonra her birine küçük bir parça ekmek verdi. „Das ist euer Essen für den Mittag“, sagte sie, „aber esst es nicht zu früh, mehr bekommt ihr nicht.“«Bu öğle yemeğiniz» dedi, «ama çok erken yemeyin, başka ekmek yok.» Gretel steckte das Brot unter ihre Schürze, denn Hänsels Tasche war voll mit Steinen.Gretel ekmeği önlüğünün altına koydu, çünkü Hänsel’in cebi taşlarla doluydu.
Dann machten sich alle zusammen auf den Weg in den Wald.Sonra hep birlikte ormana doğru yola çıktılar. Nach einer kurzen Weile blieb Hänsel stehen und schaute zum Haus zurück.Kısa bir süre sonra Hänsel durdu ve dönüp eve baktı. Das tat er immer wieder.Bunu tekrar tekrar yaptı.
Der Vater fragte: „Hänsel, warum bleibst du stehen und schaust zurück?“Baba sordu: «Hänsel, neden durup geriye bakıyorsun?» „Pass lieber auf den Weg auf.“«Sen yoluna dikkat etsen iyi olur.»
„Ach, Vater“, sagte Hänsel, „ich schaue nach meiner weißen Katze.“«Ah, baba» dedi Hänsel, «beyaz kedime bakıyorum.» „Sie sitzt oben auf dem Dach und will mir Lebewohl sagen.“«Yukarıda çatıda oturuyor ve bana hoşça kal demek istiyor.»
„Du Dummkopf“, sagte die Frau, „das ist nicht deine Katze.“«Seni aptal» dedi kadın, «o senin kedin değil.» „Das ist die Morgensonne, die auf den Schornstein scheint.“«O, bacaya vuran sabah güneşi.»
Aber Hänsel hatte gar nicht nach der Katze geschaut.Ama Hänsel kediye hiç bakmamıştı. In Wahrheit warf er heimlich einen Kieselstein nach dem anderen aus seiner Tasche auf den Weg.Gerçekte gizlice cebinden birer birer çakıl taşı çıkarıp yola atıyordu.
Als sie tief im Wald angekommen waren, sagte der Vater:Ormanın derinliklerine vardıklarında baba dedi ki: „Sammelt jetzt Holz, Kinder, dann mache ich ein Feuer, damit ihr nicht friert.“«Şimdi odun toplayın, çocuklar, ben de bir ateş yakayım ki üşümeyin.»
Hänsel und Gretel trugen viele trockene Äste zusammen, bis ein kleiner Berg daraus wurde.Hänsel ve Gretel kuru dalları küçük bir tepe oluşana kadar üst üste yığdılar. Der Vater zündete das Holz an, und bald brannte das Feuer hoch.Baba odunu yaktı ve az sonra alevler yükseldi.
Dann sagte die Frau: „Legt euch ans Feuer, Kinder, und ruht euch aus.“Sonra kadın dedi ki: «Ateşin yanına uzanıp dinlenin, çocuklar.» „Wir gehen in den Wald und hacken Holz.“«Biz ormana gidip odun keseceğiz.» „Wenn wir fertig sind, kommen wir zurück und holen euch ab.“«İşimiz bitince geri gelip sizi alacağız.»
Hänsel und Gretel saßen am Feuer, und als es Mittag wurde, aß jedes sein Stück Brot.Hänsel ve Gretel ateşin yanında oturdu ve öğlen olunca her biri ekmeğini yedi. Sie hörten Schläge wie von einer Axt und glaubten, ihr Vater wäre in der Nähe.Balta sesi gibi vuruşlar duydular ve babalarının yakınlarda olduğunu sandılar.
Aber es war gar keine Axt.Ama bu hiç de balta değildi. Es war nur ein Ast, den der Wind immer wieder gegen einen Baum schlug.Bu sadece rüzgârın tekrar tekrar bir ağaca çarptığı bir daldı. Endlich wurden die Kinder müde, ihre Augen fielen zu, und sie schliefen fest ein.Sonunda çocuklar yoruldu, gözleri kapandı ve derin uykuya daldılar.
Als sie aufwachten, war es schon dunkle Nacht.Uyandıklarında gece çoktan çökmüş, ortalık kararmıştı. Gretel bekam Angst und weinte: „Wie sollen wir jetzt aus dem Wald herauskommen?“Gretel korktu ve ağladı: «Şimdi ormandan nasıl çıkacağız?»
Aber Hänsel tröstete sie und sagte:Ama Hänsel onu teselli etti ve dedi ki: „Warte nur ein wenig, bis der Mond aufgegangen ist, dann finden wir den Weg schon.“«Ay doğana kadar biraz bekle, sonra yolu elbette buluruz.»
Als der volle Mond am Himmel stand, nahm Hänsel seine Schwester an der Hand.Dolunay gökyüzünde belirince Hänsel kardeşinin elini tuttu. Sie folgten den Kieselsteinen, die im Mondlicht wie frische Münzen glänzten und ihnen den Weg zeigten.Ay ışığında yeni basılmış paralar gibi parlayan ve onlara yolu gösteren çakıl taşlarını izlediler. Sie gingen die ganze Nacht und kamen am frühen Morgen wieder beim Haus ihres Vaters an.Bütün gece yürüdüler ve sabahın erken saatinde yine babalarının evine vardılar.
Sie klopften an die Tür.Kapıyı çaldılar. Als die Frau öffnete und die Kinder sah, schimpfte sie:Kadın açıp çocukları görünce söylendi: „Ihr bösen Kinder, warum habt ihr so lange im Wald geschlafen?“«Sizi kötü çocuklar, neden ormanda bu kadar uzun uyudunuz?» „Wir dachten schon, ihr wollt gar nicht mehr zurückkommen.“«Artık hiç geri gelmek istemezsiniz diye düşünmüştük.»
Der Vater aber freute sich sehr.Ama baba çok sevindi. Es hatte ihm nämlich im Herzen wehgetan, dass er die Kinder allein im Wald gelassen hatte.Çünkü çocukları ormanda yalnız bırakmak yüreğini sızlatmıştı.
Vor einem großen Wald wohnte ein armer Holzhacker mit seiner Frau und seinen zwei Kindern.Büyük bir ormanın kıyısında fakir bir oduncu, karısı ve iki çocuğuyla birlikte yaşıyordu. Der Junge hieß Hänsel und das Mädchen Gretel.Oğlanın adı Hänsel, kızın adı Gretel’di. Die Familie hatte nur wenig zu essen.Ailenin yiyeceği çok azdı. Als eine große Hungersnot ins Land kam, konnte der Vater nicht einmal mehr das tägliche Brot beschaffen.Ülkede büyük bir kıtlık baş gösterince baba günlük ekmeği bile temin edemez oldu.
Eines Abends lag der Mann voller Sorgen im Bett und konnte nicht schlafen.Bir akşam adam endişe içinde yatakta yatıyor ve uyuyamıyordu. Er seufzte und sagte zu seiner Frau:İçini çekti ve karısına dedi ki: „Was soll nur aus uns werden?“«Halimiz ne olacak?» „Wie sollen wir unsere armen Kinder ernähren, wenn wir für uns selbst nichts mehr haben?“«Kendimize bile hiçbir şeyimiz yokken zavallı çocuklarımızı nasıl besleyeceğiz?»
„Weißt du was, Mann“, antwortete die Frau, „morgen früh bringen wir die Kinder tief in den Wald, dorthin, wo er am dichtesten ist.“«Bak ne diyeceğim, kocacığım» diye cevap verdi kadın, «yarın sabah erkenden çocukları ormanın derinliklerine, en sık yerine götürürüz.» „Dort machen wir ihnen ein Feuer an und geben jedem ein Stückchen Brot.“«Orada onlara bir ateş yakar ve her birine bir parça ekmek veririz.» „Dann gehen wir an unsere Arbeit und lassen sie allein.“«Sonra işimize gider ve onları yalnız bırakırız.» „Sie finden den Weg nicht wieder nach Hause, und so sind wir sie los.“«Eve dönüş yolunu bir daha bulamazlar, böylece onlardan kurtuluruz.»
„Nein, Frau“, sagte der Mann, „das tue ich nicht.“«Hayır, hanım» dedi adam, «bunu yapmam.» „Wie sollte ich es übers Herz bringen, meine Kinder allein im Wald zu lassen?“«Çocuklarımı ormanda yalnız bırakmaya gönlüm nasıl razı olur?» „Die wilden Tiere würden bald kommen und sie zerreißen.“«Vahşi hayvanlar çok geçmeden gelip onları parçalar.»
„Oh, du Narr“, sagte sie, „dann müssen wir alle vier vor Hunger sterben.“«Ah, seni budala» dedi kadın, «o zaman dördümüz de açlıktan ölmek zorunda kalırız.» „Du kannst ja schon die Bretter für die Särge hobeln.“«İstersen tabutların tahtalarını şimdiden rendeleyebilirsin.» Und sie ließ ihm keine Ruhe, bis er einwilligte.Kadın da adam razı olana kadar onu rahat bırakmadı. „Aber die armen Kinder tun mir doch leid“, sagte der Mann.«Ama yine de zavallı çocuklara acıyorum» dedi adam.
Die beiden Kinder hatten vor Hunger nicht einschlafen können.İki çocuk açlıktan uyuyamamıştı. So hörten sie, was die Stiefmutter zum Vater sagte.Böylece üvey annenin babaya söylediklerini duydular. Gretel weinte bittere Tränen und sprach zu Hänsel: „Nun ist es um uns geschehen.“Gretel acı acı ağladı ve Hänsel’e dedi ki: «Artık işimiz bitti.» „Sei still, Gretel“, sagte Hänsel, „mach dir keine Sorgen, ich helfe uns schon.“«Sus, Gretel» dedi Hänsel, «merak etme, bir yolunu bulup bize yardım ederim.»
Als die Eltern eingeschlafen waren, stand er auf, zog seine Jacke an und schlich sich aus dem Haus.Anne baba uyuyakalınca kalktı, ceketini giydi ve evden dışarı süzüldü. Der Mond schien ganz hell, und die weißen Kieselsteine vor dem Haus glänzten wie lauter Münzen.Ay pırıl pırıl parlıyordu ve evin önündeki beyaz çakıl taşları madeni paralar gibi ışıldıyordu. Hänsel bückte sich und steckte so viele Steine in seine Tasche, wie nur hineinpassten.Hänsel eğildi ve cebine sığabildiği kadar çok taş koydu.
Dann ging er wieder zurück und sagte zu Gretel:Sonra tekrar geri döndü ve Gretel’e dedi ki: „Sei ruhig, liebes Schwesterchen, und schlaf nur friedlich ein.“«İçin rahat olsun kardeşçiğim, huzur içinde uyu.» „Gott wird uns nicht verlassen.“«Tanrı bizi yüzüstü bırakmaz.» Und er legte sich wieder in sein Bett.Ve tekrar yatağına yattı.
Als der Tag anbrach, kam die Frau und weckte die beiden Kinder:Gün ağarınca kadın geldi ve iki çocuğu uyandırdı: „Steht auf, ihr Faulenzer, wir wollen in den Wald gehen und Holz holen.“«Kalkın, sizi tembeller, ormana gidip odun getireceğiz.» Dann gab sie jedem ein Stückchen Brot und sagte:Sonra her birine küçük bir parça ekmek verdi ve dedi ki: „Da habt ihr etwas für den Mittag, aber esst es nicht vorher auf, mehr bekommt ihr nicht.“«İşte size öğle için bir şeyler, ama önceden yiyip bitirmeyin, başka ekmek yok.»
Gretel nahm das Brot unter ihre Schürze, weil Hänsel die Steine in der Tasche trug.Hänsel taşları cebinde taşıdığı için Gretel ekmeği önlüğünün altına koydu. Dann machten sie sich alle zusammen auf den Weg in den Wald.Sonra hep birlikte ormana doğru yola çıktılar. Als sie eine Weile gegangen waren, blieb Hänsel stehen und schaute immer wieder zum Haus zurück.Bir süre yürüdükten sonra Hänsel durdu ve dönüp dönüp eve baktı.
Der Vater sagte:Baba dedi ki: „Hänsel, was schaust du da und bleibst zurück?“«Hänsel, neye bakıyorsun da geride kalıyorsun?» „Pass auf und beweg deine Beine.“«Dikkat et ve ayağını çabuk tut.»
„Ach, Vater“, sagte Hänsel, „ich schaue nach meinem weißen Kätzchen, das oben auf dem Dach sitzt und mir Lebewohl sagen will.“«Ah, baba» dedi Hänsel, «yukarıda çatıda oturup bana hoşça kal demek isteyen beyaz kediciğime bakıyorum.» „Du Narr“, sagte die Frau, „das ist nicht dein Kätzchen, das ist die Morgensonne, die auf den Schornstein scheint.“«Seni budala» dedi kadın, «o senin kediciğin değil, bacaya vuran sabah güneşi.» Hänsel hatte aber gar nicht nach dem Kätzchen geschaut.Oysa Hänsel kediciğe hiç bakmamıştı. Jedes Mal hatte er heimlich einen von den blanken Kieselsteinen aus seiner Tasche auf den Weg geworfen.Her seferinde gizlice cebinden parlak çakıl taşlarından birini çıkarıp yola atmıştı.
Als sie mitten in den Wald gekommen waren, sagte der Vater:Ormanın ortasına vardıklarında baba dedi ki: „Nun sammelt Holz, ihr Kinder, ich will ein Feuer anmachen, damit ihr nicht friert.“«Şimdi odun toplayın, çocuklar, ben bir ateş yakayım ki üşümeyin.» Hänsel und Gretel trugen Reisig zusammen, einen kleinen Berg hoch.Hänsel ve Gretel çalı çırpıyı küçük bir tepe oluşana kadar üst üste yığdılar. Das Reisig wurde angezündet, und bald brannte die Flamme hoch.Çalı çırpı tutuşturuldu ve az sonra alevler yükseldi.
Da sagte die Frau:Sonra kadın dedi ki: „Nun legt euch ans Feuer, ihr Kinder, und ruht euch aus.“«Şimdi ateşin yanına uzanıp dinlenin, çocuklar.» „Wir gehen in den Wald und hacken Holz.“«Biz ormana gidip odun keseceğiz.» „Wenn wir fertig sind, kommen wir wieder und holen euch ab.“«İşimiz bitince geri gelip sizi alacağız.»
Hänsel und Gretel saßen am Feuer, und als der Mittag kam, aß jedes sein Stückchen Brot.Hänsel ve Gretel ateşin yanında oturdu ve öğlen olunca her biri ekmeğini yedi. Weil sie die Schläge der Holzaxt hörten, glaubten sie, ihr Vater wäre in der Nähe.Odun baltasının darbelerini duydukları için babalarının yakınlarda olduğunu sandılar. Es war aber nicht die Axt, sondern ein Ast, den der Wind gegen einen dürren Baum schlug.Ama bu balta değil, rüzgârın kuru bir ağaca çarptığı bir daldı. Endlich fielen ihnen vor Müdigkeit die Augen zu, und sie schliefen fest ein.Sonunda yorgunluktan gözleri kapandı ve derin uykuya daldılar.
Als sie aufwachten, war es schon finstere Nacht.Uyandıklarında gece çoktan çökmüş, ortalık zifiri karanlık olmuştu. Gretel fing an zu weinen und sagte:Gretel ağlamaya başladı ve dedi ki: „Wie sollen wir jetzt aus dem Wald herauskommen?“«Şimdi ormandan nasıl çıkacağız?» Hänsel aber tröstete sie: „Warte nur eine Weile, bis der Mond aufgegangen ist, dann finden wir den Weg schon.“Ama Hänsel onu teselli etti: «Ay doğana kadar biraz bekle, sonra yolu elbette buluruz.»
Hansel ve Gretel: hikâyenin ilk %30 kısmını okudun.
Uygulamada devam et
Bu, ücretsiz başlangıç bölümü. Devamı uygulamada: sesli okuma, bilgi kartları ve İngilizce, Farsça, Arapça çevirilerle.
Her Almanca cümlenin altında Türkçe çevirisi var: Almancayı tek başına oku ya da cümle cümle Türkçeyle karşılaştır. Başlangıcı burada ücretsiz okuyabilirsin; hikâyenin tamamı İngilizce, Farsça ve Arapça çevirileriyle birlikte uygulamada.