سه پادشاه تاریک
Die drei dunklen Könige
در شبی سرد، در حومهٔ ویرانشدهٔ یک شهر، مردی تختهٔ پوسیدهای را از یک حصار جدا میکند تا چیزی برای سوزاندن داشته باشد. در خانه، زنش تنها یک ساعت پیش پسرشان را به دنیا آورده است و اتاق آنقدر سرد است که نفسش در هوا سفید میماند. وقتی بخاری کوچک گر میگیرد، نورش روی صورت نوزاد میافتد و مادر در آن هالهٔ نوری میبیند. بعد سه غریبه با لباسهای کهنهٔ سربازی، که نور پنجره آنها را به آنجا کشانده است، در میزنند و میخواهند ده دقیقه بنشینند.
متن آلمانی، جملهبهجمله با ترجمهٔ فارسی
Es ist Nacht.شب است. Ein Mann geht im Dunkeln durch die Stadt.مردی در تاریکی از میان شهر میگذرد. Hier am Stadtrand sind viele Häuser kaputt.اینجا در حومهٔ شهر خیلی از خانهها خراب شدهاند.
Es gibt keinen Mond.ماه در آسمان نیست. Die Straße ist ganz still.خیابان کاملاً ساکت است. Man hört nur seine Schritte.فقط صدای قدمهایش به گوش میرسد.
Dann findet er ein altes Brett.بعد یک تختهٔ کهنه پیدا میکند. Er tritt mit dem Fuß dagegen.به آن لگد میزند. Ein Stück Holz bricht ab.تکهای چوب از آن کنده میشود.
Das Holz ist alt und weich, und es riecht süß.چوب کهنه و نرم است و بوی شیرین میدهد. Der Mann geht durch die dunkle Stadt zurück.مرد از میان شهر تاریک برمیگردد. Am Himmel sind keine Sterne.در آسمان هیچ ستارهای نیست.
Er macht die Tür auf.در را باز میکند. Die Tür quietscht leise.صدای غژغژ آرامی از در بلند میشود. Seine Frau sieht ihn an.زنش به او نگاه میکند.
Sie hat hellblaue Augen.چشمهای آبی روشنی دارد. Ihr Gesicht ist müde.صورتش خسته است. Im Zimmer ist es sehr kalt.اتاق خیلی سرد است.
Man sieht ihren Atem in der Luft.بخار نفسش در هوا پیداست. Der Mann kniet sich hin und bricht das Holz klein.مرد زانو میزند و چوب را خرد میکند. Das Holz riecht süß.چوب بوی شیرین میدهد.
Er hält ein Stück Holz an seine Nase.تکهای چوب را جلوی بینیاش میگیرد. „Das riecht fast wie Kuchen“, sagt er und lacht leise.آهسته میخندد و میگوید: «تقریباً بوی کیک میدهد.»
Die Frau sieht ihn an.زن به او نگاه میکند. Ihre Augen sagen: „Lach nicht. Er schläft.“چشمهایش میگویند: «نخند. خواب است.»
Der Mann legt das Holz in den kleinen Ofen.مرد چوب را در بخاری کوچک میگذارد. Das Feuer brennt.آتش شعله میکشد. Ein bisschen warmes Licht fällt in das Zimmer.کمی نور گرم در اتاق پخش میشود.
Das Licht fällt auf ein kleines rundes Gesicht.نور روی صورتی کوچک و گرد میافتد. Es ist ein Baby, ein kleiner Junge.صورت یک بچه است، پسری کوچک. Das Baby ist erst eine Stunde alt.بچه فقط یک ساعت است که به دنیا آمده.
Es hat schon alles: Ohren, Nase, Mund und Augen.از همین حالا همهچیز دارد: گوش، بینی، دهان و چشم. Die Augen sind zu.چشمهایش بسته است. Aber man sieht: Sie sind groß.اما پیداست که درشتاند.
Der Mund ist offen, und das Baby atmet leise.دهانش باز است و بچه آرام نفس میکشد. Nase und Ohren sind rot.بینی و گوشهایش سرخاند. Die Mutter denkt: „Er lebt.“مادر با خود فکر میکند: «زنده است.»
Und das Baby schläft weiter.و بچه همچنان خواب است.
„Wir haben noch Haferflocken“, sagt der Mann.مرد میگوید: «هنوز جو دوسر داریم.»
„Ja, das ist gut“, sagt die Frau.زن میگوید: «بله، خوب است.» „Es ist kalt.“«هوا سرد است.»
Es ist Nacht.شب است. Ein Mann geht langsam durch einen dunklen Stadtteil am Stadtrand.مردی آهسته از حومهٔ تاریک شهر میگذرد. Viele Häuser sind kaputt, nur ihre Reste stehen noch.خیلی از خانهها خراب شدهاند و فقط تکههایی از آنها سر پا مانده است. Es gibt keinen Mond, und auf der Straße hört man nur seine Schritte.ماه در آسمان نیست و در خیابان فقط صدای قدمهایش به گوش میرسد.
Dann findet er ein altes Brett.بعد یک تختهٔ کهنه پیدا میکند. Er tritt mit dem Fuß dagegen, bis ein Stück Holz abbricht.آنقدر به آن لگد میزند تا تکهای چوب از آن کنده شود. Das Holz ist alt und weich, und es riecht süß.چوب کهنه و نرم است و بوی شیرین میدهد.
Dann geht er durch die dunklen Straßen zurück.بعد از میان خیابانهای تاریک برمیگردد. Am Himmel sind keine Sterne.در آسمان هیچ ستارهای نیست.
Er macht die Tür auf, und die Tür quietscht.در را باز میکند و صدای غژغژ در بلند میشود. Seine Frau sieht ihn mit ihren hellblauen Augen an.زنش با چشمهای آبی روشنش به او نگاه میکند. Ihr Gesicht ist sehr müde.صورتش خیلی خسته است. Es ist so kalt, dass man ihren Atem im Zimmer sieht.اتاق آنقدر سرد است که بخار نفسش دیده میشود.
Der Mann kniet sich hin und bricht das Holz in kleine Stücke.مرد زانو میزند و چوب را تکهتکه میکند. Jetzt riecht es überall süß.حالا همهجا بوی شیرین میدهد. Er hält ein Stück an seine Nase.تکهای را جلوی بینیاش میگیرد.
„Das riecht fast wie Kuchen“, sagt er und lacht leise.آهسته میخندد و میگوید: «تقریباً بوی کیک میدهد.»
Die Frau sieht ihn an.زن به او نگاه میکند. Ihre Augen sagen: „Nicht lachen. Er schläft.“چشمهایش میگویند: «نخند. خواب است.»
Der Mann legt das süße, weiche Holz in den kleinen Ofen aus Blech.مرد چوب نرم و شیرینبو را در بخاری کوچک حلبی میگذارد. Das Feuer brennt, und warmes Licht fällt durch das Zimmer.آتش شعله میکشد و نوری گرم در اتاق پخش میشود. Das Licht fällt auf ein kleines rundes Gesicht und bleibt dort einen Moment.نور روی صورتی کوچک و گرد میافتد و لحظهای همانجا میماند.
Das Gesicht ist erst eine Stunde alt.این صورت فقط یک ساعت عمر دارد. Aber es hat schon alles: Ohren, Nase, Mund und Augen.اما از همین حالا همهچیز دارد: گوش، بینی، دهان و چشم. Die Augen sind zu, aber man sieht, dass sie groß sind.چشمهایش بسته است، اما پیداست که درشتاند. Der Mund ist offen, und der kleine Junge atmet leise.دهانش باز است و پسر کوچک آرام نفس میکشد.
Nase und Ohren sind rot.بینی و گوشهایش سرخاند. „Er lebt“, denkt die Mutter.مادر با خود فکر میکند: «زنده است.» Und das kleine Gesicht schläft.و صورت کوچک در خواب است.
„Wir haben noch Haferflocken“, sagt der Mann.مرد میگوید: «هنوز جو دوسر داریم.»
„Ja“, antwortet die Frau, „das ist gut. Es ist kalt.“زن جواب میدهد: «بله، خوب است. هوا سرد است.»
Ein Mann ging im Dunkeln durch die Vorstadt.مردی در تاریکی از حومهٔ شهر میگذشت. Von den Häusern standen nur noch Reste gegen den Himmel.از خانهها فقط تکههایی رو به آسمان سر پا مانده بود. Es gab keinen Mond, und so spät in der Nacht klangen seine Schritte laut auf der Straße.ماه در آسمان نبود و در آن وقت شب، صدای قدمهایش در خیابان بلند میپیچید.
Dann fand er ein altes Brett.بعد یک تختهٔ کهنه پیدا کرد. Er trat mit dem Fuß dagegen, bis ein morsches Stück Holz mit einem Seufzen abbrach.آنقدر به آن لگد زد تا تکهای چوب پوسیده با آهی از آن کنده شد. Das Holz war weich und roch süß.چوب نرم بود و بوی شیرین میداد. Durch die dunkle Vorstadt ging er zurück.از میان حومهٔ تاریک شهر برگشت. Sterne waren nicht zu sehen.هیچ ستارهای دیده نمیشد.
Als er die Tür öffnete, quietschte sie, als ob sie weinte.وقتی در را باز کرد، غژغژ در مثل گریه بود. Seine Frau sah ihn mit ihren blassblauen Augen an, und ihr Gesicht war müde.زنش با چشمهای آبی کمرنگش به او نگاه کرد؛ صورتش خسته بود. Im Zimmer war es so kalt, dass ihr Atem weiß in der Luft hing.اتاق آنقدر سرد بود که نفسش سفید در هوا معلق میماند.
Er kniete sich hin und brach das Holz.مرد زانو زد و چوب را شکست. Das Holz seufzte, und dann roch es überall süß.چوب آه کشید و بعد همهجا بوی شیرین گرفت. Er hielt sich ein Stück unter die Nase.تکهای را زیر بینیاش گرفت. „Riecht fast wie Kuchen“, sagte er und lachte leise.آهسته خندید و گفت: «تقریباً بوی کیک میدهد.»
„Nicht“, sagten die Augen der Frau, „nicht lachen. Er schläft.“چشمهای زن گفتند: «نه، نخند. خواب است.»
Der Mann legte das süße, weiche Holz in den kleinen Ofen aus Blech.مرد چوب نرم و شیرینبو را در بخاری کوچک حلبی گذاشت. Es fing an zu glühen und warf eine Handvoll warmes Licht durch das Zimmer.چوب کمکم سرخ شد و یک مشت نور گرم در اتاق پاشید. Das Licht fiel hell auf ein winziges rundes Gesicht und blieb dort einen Augenblick.نور روشن روی صورتی ریز و گرد افتاد و لحظهای همانجا ماند.
Das Gesicht war erst eine Stunde alt, aber es hatte schon alles, was dazugehört: Ohren, Nase, Mund und Augen.این صورت فقط یک ساعت عمر داشت، اما از همان اول هر چه یک صورت لازم دارد، داشت: گوش، بینی، دهان و چشم. Die Augen waren geschlossen, aber man konnte sehen, dass sie groß sein mussten.چشمهایش بسته بود، اما پیدا بود که باید درشت باشند. Der Mund war offen, und das Kind atmete leise.دهانش باز بود و بچه آرام نفس میکشید. Nase und Ohren waren rot.بینی و گوشهایش سرخ بودند.
„Er lebt“, dachte die Mutter.مادر با خود فکر کرد: «زنده است.» Und das kleine Gesicht schlief.و صورت کوچک در خواب بود.
„Wir haben noch Haferflocken“, sagte der Mann.مرد گفت: «هنوز جو دوسر داریم.»
„Ja“, antwortete die Frau, „das ist gut. Es ist kalt.“زن جواب داد: «بله، خوب است. هوا سرد است.»
Er tastete sich durch die dunkle Vorstadt.کورمالکورمال از حومهٔ تاریک شهر میگذشت. Die Häuser standen halb zerstört gegen den Himmel.خانهها نیمهویران رو به آسمان ایستاده بودند. Der Mond fehlte, und das Pflaster schien über den späten Schritt zu erschrecken.ماه نبود و سنگفرش خیابان گویی از صدای قدمهای دیروقت او جا میخورد. Dann fand er eine alte Planke.بعد یک تختهٔ کهنه پیدا کرد. Er trat so lange mit dem Fuß dagegen, bis eine morsche Latte mit einem Seufzen abbrach.آنقدر به آن لگد زد تا تکهای باریک و پوسیده با آهی از آن کنده شد. Das Holz war weich und roch süß.چوب نرم بود و بوی شیرین میداد.
Durch die dunkle Vorstadt tastete er sich zurück.کورمالکورمال از میان حومهٔ تاریک شهر برگشت. Sterne waren nicht da.ستارهای در آسمان نبود.
Als er die Tür aufmachte (sie weinte dabei, die Tür), sahen ihm die blassblauen Augen seiner Frau entgegen.وقتی در را باز کرد (در، همانطور که باز میشد، گریه میکرد)، چشمهای آبی کمرنگ زنش به پیشوازش آمدند. Sie kamen aus einem müden Gesicht.از صورتی خسته به او نگاه میکردند. Ihr Atem hing weiß im Zimmer, so kalt war es.نفسش سفید در اتاق معلق مانده بود، از بس هوا سرد بود. Er beugte sein knochiges Knie und brach das Holz.مرد زانوی استخوانیاش را خم کرد و چوب را شکست. Das Holz seufzte, und dann roch es ringsum süß.چوب آه کشید و بعد بویی شیرین همهجا را پر کرد. Er hielt sich ein Stück davon unter die Nase.تکهای از آن را زیر بینیاش گرفت.
„Riecht beinahe wie Kuchen“, lachte er leise.آهسته خندید و گفت: «تقریباً بوی کیک میدهد.»
„Nicht“, sagten die Augen der Frau, „nicht lachen. Er schläft.“چشمهای زن گفتند: «نه، نخند. خواب است.»
Der Mann legte das süße, weiche Holz in den kleinen Blechofen.مرد چوب نرم و شیرینبو را در بخاری کوچک حلبی گذاشت. Da glühte es auf und warf eine Handvoll warmes Licht durch das Zimmer.چوب یکباره سرخ شد و یک مشت نور گرم در اتاق پاشید. Das Licht fiel hell auf ein winziges rundes Gesicht und blieb dort einen Augenblick.نور روشن روی صورتی ریز و گرد افتاد و لحظهای همانجا ماند. Das Gesicht war erst eine Stunde alt, aber es hatte schon alles, was dazugehört: Ohren, Nase, Mund und Augen.این صورت فقط یک ساعت عمر داشت، اما از همان اول هر چه یک صورت لازم دارد، داشت: گوش، بینی، دهان و چشم. Die Augen mussten groß sein, das konnte man sehen, obwohl sie geschlossen waren.چشمها لابد درشت بودند؛ این را میشد دید، هرچند بسته بودند. Aber der Mund war offen, und ein leises Pusten kam daraus.اما دهانش باز بود و نفس آرامی از آن بیرون میآمد.
Nase und Ohren waren rot.بینی و گوشهایش سرخ بودند. „Er lebt“, dachte die Mutter.مادر با خود فکر کرد: «زنده است.» Und das kleine Gesicht schlief.و صورت کوچک در خواب بود.
„Da sind noch Haferflocken“, sagte der Mann.مرد گفت: «هنوز جو دوسر هست.»
„Ja“, antwortete die Frau, „das ist gut. Es ist kalt.“زن جواب داد: «بله، خوب است. هوا سرد است.»
شما ۳۰٪ اول «سه پادشاه تاریک» را خواندهاید.
در برنامه ادامه دهید
این بخش آغازین رایگان است. ادامهٔ داستان، همراه با خوانش صوتی، فلشکارت و ترجمهٔ انگلیسی، ترکی و عربی، در برنامه است.
زیر هر جملهٔ آلمانی ترجمهٔ فارسیاش آمده است؛ میتوانید فقط آلمانی را بخوانید، یا جملهبهجمله فارسی را هم ببینید. بخش آغازین را اینجا رایگان میخوانید؛ ادامهٔ داستان در برنامه است و آنجا ترجمهٔ انگلیسی، ترکی و عربی هم دارد.