Üç Karanlık Kral
Die drei dunklen Könige
Bombalanmış bir kenar mahallede, soğuk bir gecede bir adam yakacak bir şeyi olsun diye bir çitten çürümüş bir tahta koparır. Evde karısı oğullarını daha bir saat önce dünyaya getirmiştir ve oda öyle soğuktur ki kadının nefesi havada beyaz beyaz asılı kalır. Küçük soba kızarınca ışığı bebeğin yüzüne düşer ve anne bunu bir haleye benzetir. Sonra eski asker üniformaları giymiş üç yabancı, penceredeki ışığı görüp kapıyı çalar ve on dakika oturmak ister.
Almanca metin, cümle cümle Türkçe çevirisiyle
Es ist Nacht.Vakit gece. Ein Mann geht im Dunkeln durch die Stadt.Bir adam karanlıkta şehrin içinden geçiyor. Hier am Stadtrand sind viele Häuser kaputt.Burada, kenar mahallede birçok ev yıkık.
Es gibt keinen Mond.Gökte ay yok. Die Straße ist ganz still.Sokak çok sessiz. Man hört nur seine Schritte.Yalnızca onun ayak sesleri duyuluyor.
Dann findet er ein altes Brett.Sonra eski bir kalas buluyor. Er tritt mit dem Fuß dagegen.Kalasa tekme atıyor. Ein Stück Holz bricht ab.Bir tahta parçası kopuyor.
Das Holz ist alt und weich, und es riecht süß.Tahta eski ve yumuşak, tatlı tatlı da kokuyor. Der Mann geht durch die dunkle Stadt zurück.Adam karanlık şehrin içinden geri dönüyor. Am Himmel sind keine Sterne.Gökyüzünde hiç yıldız yok.
Er macht die Tür auf.Kapıyı açıyor. Die Tür quietscht leise.Kapı hafifçe gıcırdıyor. Seine Frau sieht ihn an.Karısı ona bakıyor.
Sie hat hellblaue Augen.Gözleri açık mavi. Ihr Gesicht ist müde.Yüzü yorgun. Im Zimmer ist es sehr kalt.Oda çok soğuk.
Man sieht ihren Atem in der Luft.Kadının nefesi havada görünüyor. Der Mann kniet sich hin und bricht das Holz klein.Adam diz çöküyor ve tahtayı küçük parçalara bölüyor. Das Holz riecht süß.Tahta tatlı tatlı kokuyor.
Er hält ein Stück Holz an seine Nase.Bir tahta parçasını burnuna götürüyor. „Das riecht fast wie Kuchen“, sagt er und lacht leise.«Neredeyse kek gibi kokuyor» diyor ve usulca gülüyor.
Die Frau sieht ihn an.Kadın ona bakıyor. Ihre Augen sagen: „Lach nicht. Er schläft.“Gözleri şöyle diyor: «Gülme. Uyuyor.»
Der Mann legt das Holz in den kleinen Ofen.Adam tahtayı küçük sobaya koyuyor. Das Feuer brennt.Ateş yanıyor. Ein bisschen warmes Licht fällt in das Zimmer.Odaya bir parça sıcak ışık düşüyor.
Das Licht fällt auf ein kleines rundes Gesicht.Işık küçük, yuvarlak bir yüze düşüyor. Es ist ein Baby, ein kleiner Junge.Bu bir bebek, küçük bir oğlan. Das Baby ist erst eine Stunde alt.Bebek daha bir saatlik.
Es hat schon alles: Ohren, Nase, Mund und Augen.Şimdiden her şeyi var: kulakları, burnu, ağzı ve gözleri. Die Augen sind zu.Gözleri kapalı. Aber man sieht: Sie sind groß.Ama büyük oldukları belli.
Der Mund ist offen, und das Baby atmet leise.Ağzı açık, bebek usulca nefes alıyor. Nase und Ohren sind rot.Burnu ve kulakları kırmızı. Die Mutter denkt: „Er lebt.“Annesi şöyle düşünüyor: «Yaşıyor.»
Und das Baby schläft weiter.Ve bebek uyumaya devam ediyor.
„Wir haben noch Haferflocken“, sagt der Mann.«Hâlâ yulaf ezmemiz var» diyor adam.
„Ja, das ist gut“, sagt die Frau.«Evet, iyi ki var» diyor kadın. „Es ist kalt.“«Hava soğuk.»
Es ist Nacht.Vakit gece. Ein Mann geht langsam durch einen dunklen Stadtteil am Stadtrand.Bir adam karanlık bir kenar mahallede ağır ağır yürüyor. Viele Häuser sind kaputt, nur ihre Reste stehen noch.Birçok ev yıkık, yalnızca kalıntıları ayakta. Es gibt keinen Mond, und auf der Straße hört man nur seine Schritte.Gökte ay yok ve sokakta yalnızca onun ayak sesleri duyuluyor.
Dann findet er ein altes Brett.Sonra eski bir kalas buluyor. Er tritt mit dem Fuß dagegen, bis ein Stück Holz abbricht.Bir tahta parçası kopana kadar kalasa tekme atıyor. Das Holz ist alt und weich, und es riecht süß.Tahta eski ve yumuşak, tatlı tatlı da kokuyor.
Dann geht er durch die dunklen Straßen zurück.Sonra karanlık sokaklardan geri dönüyor. Am Himmel sind keine Sterne.Gökyüzünde hiç yıldız yok.
Er macht die Tür auf, und die Tür quietscht.Kapıyı açıyor, kapı gıcırdıyor. Seine Frau sieht ihn mit ihren hellblauen Augen an.Karısı açık mavi gözleriyle ona bakıyor. Ihr Gesicht ist sehr müde.Yüzü çok yorgun. Es ist so kalt, dass man ihren Atem im Zimmer sieht.Oda o kadar soğuk ki kadının nefesi görünüyor.
Der Mann kniet sich hin und bricht das Holz in kleine Stücke.Adam diz çöküyor ve tahtayı küçük parçalara bölüyor. Jetzt riecht es überall süß.Şimdi her yer tatlı tatlı kokuyor. Er hält ein Stück an seine Nase.Bir parçasını burnuna götürüyor.
„Das riecht fast wie Kuchen“, sagt er und lacht leise.«Neredeyse kek gibi kokuyor» diyor ve usulca gülüyor.
Die Frau sieht ihn an.Kadın ona bakıyor. Ihre Augen sagen: „Nicht lachen. Er schläft.“Gözleri şöyle diyor: «Gülme. Uyuyor.»
Der Mann legt das süße, weiche Holz in den kleinen Ofen aus Blech.Adam tatlı kokan, yumuşak tahtayı küçük teneke sobaya koyuyor. Das Feuer brennt, und warmes Licht fällt durch das Zimmer.Ateş yanıyor ve odaya sıcak bir ışık yayılıyor. Das Licht fällt auf ein kleines rundes Gesicht und bleibt dort einen Moment.Işık küçük, yuvarlak bir yüze düşüyor ve bir an orada kalıyor.
Das Gesicht ist erst eine Stunde alt.Bu yüz daha bir saatlik. Aber es hat schon alles: Ohren, Nase, Mund und Augen.Ama şimdiden her şeyi var: kulakları, burnu, ağzı ve gözleri. Die Augen sind zu, aber man sieht, dass sie groß sind.Gözleri kapalı, ama büyük oldukları belli. Der Mund ist offen, und der kleine Junge atmet leise.Ağzı açık, küçük oğlan usulca nefes alıyor.
Nase und Ohren sind rot.Burnu ve kulakları kırmızı. „Er lebt“, denkt die Mutter.«Yaşıyor» diye düşünüyor annesi. Und das kleine Gesicht schläft.Ve küçük yüz uyuyor.
„Wir haben noch Haferflocken“, sagt der Mann.«Hâlâ yulaf ezmemiz var» diyor adam.
„Ja“, antwortet die Frau, „das ist gut. Es ist kalt.“«Evet» diye cevap veriyor kadın, «iyi ki var. Hava soğuk.»
Ein Mann ging im Dunkeln durch die Vorstadt.Bir adam karanlıkta kenar mahallenin içinden geçiyordu. Von den Häusern standen nur noch Reste gegen den Himmel.Evlerden geriye yalnızca gökyüzüne doğru yükselen kalıntılar kalmıştı. Es gab keinen Mond, und so spät in der Nacht klangen seine Schritte laut auf der Straße.Gökte ay yoktu ve gecenin o geç saatinde ayak sesleri sokakta gürültüyle yankılanıyordu.
Dann fand er ein altes Brett.Sonra eski bir kalas buldu. Er trat mit dem Fuß dagegen, bis ein morsches Stück Holz mit einem Seufzen abbrach.Çürük bir tahta parçası bir iç çekişle kopana kadar kalasa tekme attı. Das Holz war weich und roch süß.Tahta yumuşaktı ve tatlı tatlı kokuyordu. Durch die dunkle Vorstadt ging er zurück.Karanlık kenar mahallenin içinden geri döndü. Sterne waren nicht zu sehen.Hiç yıldız görünmüyordu.
Als er die Tür öffnete, quietschte sie, als ob sie weinte.Kapıyı açtığında kapı ağlıyormuş gibi gıcırdadı. Seine Frau sah ihn mit ihren blassblauen Augen an, und ihr Gesicht war müde.Karısı soluk mavi gözleriyle ona baktı; yüzü yorgundu. Im Zimmer war es so kalt, dass ihr Atem weiß in der Luft hing.Oda o kadar soğuktu ki nefesi havada beyaz beyaz asılı kalıyordu.
Er kniete sich hin und brach das Holz.Adam diz çöktü ve tahtayı kırdı. Das Holz seufzte, und dann roch es überall süß.Tahta iç çekti, sonra her yer tatlı tatlı kokmaya başladı. Er hielt sich ein Stück unter die Nase.Bir parçasını burnuna tuttu. „Riecht fast wie Kuchen“, sagte er und lachte leise.«Neredeyse kek gibi kokuyor» dedi ve usulca güldü.
„Nicht“, sagten die Augen der Frau, „nicht lachen. Er schläft.“«Yapma» dedi kadının gözleri, «gülme. Uyuyor.»
Der Mann legte das süße, weiche Holz in den kleinen Ofen aus Blech.Adam tatlı kokan, yumuşak tahtayı küçük teneke sobaya koydu. Es fing an zu glühen und warf eine Handvoll warmes Licht durch das Zimmer.Tahta kızıl kızıl yanmaya başladı ve odaya bir avuç sıcak ışık saçtı. Das Licht fiel hell auf ein winziges rundes Gesicht und blieb dort einen Augenblick.Işık minicik, yuvarlak bir yüze düşüp onu aydınlattı ve bir an orada kaldı.
Das Gesicht war erst eine Stunde alt, aber es hatte schon alles, was dazugehört: Ohren, Nase, Mund und Augen.Yüz daha bir saatlikti, ama bir yüzde olması gereken her şey şimdiden vardı: kulaklar, burun, ağız ve gözler. Die Augen waren geschlossen, aber man konnte sehen, dass sie groß sein mussten.Gözler kapalıydı, ama büyük oldukları anlaşılıyordu. Der Mund war offen, und das Kind atmete leise.Ağız açıktı ve bebek usulca nefes alıyordu. Nase und Ohren waren rot.Burun ve kulaklar kırmızıydı.
„Er lebt“, dachte die Mutter.«Yaşıyor» diye düşündü annesi. Und das kleine Gesicht schlief.Ve küçük yüz uyuyordu.
„Wir haben noch Haferflocken“, sagte der Mann.«Hâlâ yulaf ezmemiz var» dedi adam.
„Ja“, antwortete die Frau, „das ist gut. Es ist kalt.“«Evet» diye cevap verdi kadın, «iyi ki var. Hava soğuk.»
Er tastete sich durch die dunkle Vorstadt.Karanlık kenar mahallede el yordamıyla ilerliyordu. Die Häuser standen halb zerstört gegen den Himmel.Yarı yıkık evler gökyüzüne doğru yükseliyordu. Der Mond fehlte, und das Pflaster schien über den späten Schritt zu erschrecken.Ay yoktu ve sokağın taşları geç saatteki ayak sesinden ürkmüş gibiydi. Dann fand er eine alte Planke.Sonra eski bir kalas buldu. Er trat so lange mit dem Fuß dagegen, bis eine morsche Latte mit einem Seufzen abbrach.Çürük bir çıta bir iç çekişle kopana kadar kalasa tekme attı. Das Holz war weich und roch süß.Tahta yumuşaktı ve tatlı tatlı kokuyordu.
Durch die dunkle Vorstadt tastete er sich zurück.Karanlık kenar mahallede el yordamıyla geri döndü. Sterne waren nicht da.Gökte yıldız yoktu.
Als er die Tür aufmachte (sie weinte dabei, die Tür), sahen ihm die blassblauen Augen seiner Frau entgegen.Kapıyı açtığında (ağlıyordu bu sırada, kapı), karısının soluk mavi gözleri onu karşıladı. Sie kamen aus einem müden Gesicht.Yorgun bir yüzden bakıyorlardı. Ihr Atem hing weiß im Zimmer, so kalt war es.Nefesi odada beyaz beyaz asılı kalıyordu, o kadar soğuktu. Er beugte sein knochiges Knie und brach das Holz.Adam kemikli dizini büküp tahtayı kırdı. Das Holz seufzte, und dann roch es ringsum süß.Tahta iç çekti, sonra her yan tatlı tatlı koktu. Er hielt sich ein Stück davon unter die Nase.Bir parçasını burnuna tuttu.
„Riecht beinahe wie Kuchen“, lachte er leise.«Neredeyse kek gibi kokuyor» diyerek usulca güldü.
„Nicht“, sagten die Augen der Frau, „nicht lachen. Er schläft.“«Yapma» dedi kadının gözleri, «gülme. Uyuyor.»
Der Mann legte das süße, weiche Holz in den kleinen Blechofen.Adam tatlı kokan, yumuşak tahtayı küçük teneke sobaya koydu. Da glühte es auf und warf eine Handvoll warmes Licht durch das Zimmer.Tahta birden kızıl kızıl yandı ve odaya bir avuç sıcak ışık saçtı. Das Licht fiel hell auf ein winziges rundes Gesicht und blieb dort einen Augenblick.Işık minicik, yuvarlak bir yüze düşüp onu aydınlattı ve bir an orada kaldı. Das Gesicht war erst eine Stunde alt, aber es hatte schon alles, was dazugehört: Ohren, Nase, Mund und Augen.Yüz daha bir saatlikti, ama bir yüzde olması gereken her şey şimdiden vardı: kulaklar, burun, ağız ve gözler. Die Augen mussten groß sein, das konnte man sehen, obwohl sie geschlossen waren.Gözler büyük olmalıydı; kapalı oldukları hâlde bu anlaşılıyordu. Aber der Mund war offen, und ein leises Pusten kam daraus.Ama ağız açıktı ve içinden hafif hafif bir soluk çıkıyordu.
Nase und Ohren waren rot.Burun ve kulaklar kırmızıydı. „Er lebt“, dachte die Mutter.«Yaşıyor» diye düşündü annesi. Und das kleine Gesicht schlief.Ve küçük yüz uyuyordu.
„Da sind noch Haferflocken“, sagte der Mann.«Hâlâ yulaf ezmesi var» dedi adam.
„Ja“, antwortete die Frau, „das ist gut. Es ist kalt.“«Evet» diye cevap verdi kadın, «iyi ki var. Hava soğuk.»
Üç Karanlık Kral: hikâyenin ilk %30 kısmını okudun.
Uygulamada devam et
Bu, ücretsiz başlangıç bölümü. Devamı uygulamada: sesli okuma, bilgi kartları ve İngilizce, Farsça, Arapça çevirilerle.
Her Almanca cümlenin altında Türkçe çevirisi var: Almancayı tek başına oku ya da cümle cümle Türkçeyle karşılaştır. Başlangıcı burada ücretsiz okuyabilirsin; hikâyenin tamamı İngilizce, Farsça ve Arapça çevirileriyle birlikte uygulamada.