نان از نانوایی
Das Brot vom Bäcker
توبیاس ۳۵ ساله نانوایی کراوزه را در یک شهر کوچک اداره میکند. دوازده سال است که خانم وِبِر ۷۸ ساله هر شنبه ساعت ۷:۳۰ میآید تا چهار نان چاودار و یک شیرینی شور بخرد. توبیاس همیشه آنها را آماده دارد. یک شنبه او نمیآید. شنبه بعد هم. توبیاس نگران میشود اما نمیداند او کجا زندگی میکند. شنبه سوم یک زن جوانتر وارد میشود: «سفارش مامان را میخواهم.» خانم وِبِر در بیمارستان است. توبیاس چند نان اضافه میگذارد و از گرفتن پول خودداری میکند. دختر همچنان میآید — حالا شش نان، چون هر یکشنبه به دیدن مامان میرود.
متن آلمانی، جملهبهجمله با ترجمهٔ فارسی
Tobias arbeitet in der Bäckerei Krause.توبیاس در نانوایی کراوزه کار میکند. Er arbeitet seit zwölf Jahren dort.او دوازده سال است که آنجا کار میکند. Die Bäckerei ist klein.نانوایی کوچک است.
Tobias steht jeden Tag um vier Uhr auf.توبیاس هر روز ساعت چهار بیدار میشود. Das ist sein Leben.این زندگی اوست.
Jeden Samstag kommt Frau Weber.هر شنبه خانم وبر میآید. Sie ist achtundsiebzig Jahre alt.او هفتاد و هشت سال دارد. Sie kommt immer um halb acht.همیشه ساعت هفت و نیم میآید.
Sie trägt einen dunkelblauen Mantel.یک پالتوی آبی تیره میپوشد. Ihr Haar ist weiß.موهایش سفید است.
Sie bestellt jeden Samstag das Gleiche.او هر شنبه همان چیز را سفارش میدهد. Sie will vier Roggenbrötchen und eine Laugenbrezel.چهار نان چاودار و یک شیرینی شور میخواهد.
Tobias hat die Brötchen schon fertig.توبیاس نانها را از قبل آماده کرده است. Er lächelt.توبیاس لبخند میزند. Frau Weber lächelt auch.خانم وبر هم لبخند میزند.
„Guten Morgen, Frau Weber.“«صبح بخیر، خانم وبر.»
„Guten Morgen, Herr Tobias. Kalt heute.“«صبح بخیر، آقا توبیاس. امروز سرد است.»
„Aber das Brot ist warm.“«اما نان گرم است.»
Das ist ihr Ritual.این آیین آنهاست. Es dauert schon zwölf Jahre.این کار دوازده سال است که ادامه دارد.
Eines Samstags kommt Frau Weber nicht.یک روز شنبه خانم وبر نمیآید. Tobias wartet.توبیاس صبر میکند. Sie kommt nicht.اما خانم وبر نمیآید.
Er legt die Brötchen zurück ins Regal.توبیاس نانها را به قفسه برمیگرداند. Vielleicht ist sie krank.شاید خانم وبر بیمار باشد.
Am nächsten Samstag wartet Tobias wieder.شنبه بعد توبیاس دوباره منتظر میماند. Sie kommt auch nicht.خانم وبر باز هم نمیآید.
Tobias arbeitet seit zwölf Jahren in der Bäckerei Krause.توبیاس دوازده سال است که در نانوایی کراوزه کار میکند. Die kleine Bäckerei steht in einer ruhigen Straße.این نانوایی کوچک در یک خیابان آرام قرار دارد. Jeden Morgen steht Tobias um vier Uhr auf.هر روز صبح توبیاس ساعت چهار از خواب بیدار میشود. Das ist sein Leben.این زندگی اوست.
Jeden Samstag kommt Frau Weber in die Bäckerei.هر شنبه خانم وبر به نانوایی میآید. Sie ist achtundsiebzig Jahre alt und kommt immer um halb acht.او هفتاد و هشت سال دارد و همیشه ساعت هفت و نیم میآید. Sie trägt einen dunkelblauen Mantel, und ihr Haar ist weiß.یک پالتوی آبی تیره میپوشد و موهایش سفید است.
Sie bestellt jeden Samstag das Gleiche: vier Roggenbrötchen und eine Laugenbrezel.هر شنبه همان چیز را سفارش میدهد: چهار نان چاودار و یک شیرینی شور. Tobias hat die Bestellung schon fertig, bevor sie spricht.توبیاس قبل از اینکه او چیزی بگوید، سفارش را آماده کرده است. Er lächelt, und Frau Weber lächelt zurück.توبیاس لبخند میزند و خانم وبر هم به او لبخند میزند.
„Guten Morgen, Frau Weber.“«صبح بخیر، خانم وبر.»
„Guten Morgen, Herr Tobias. Kalt heute.“«صبح بخیر، آقا توبیاس. امروز سرد است.»
„Ja, aber das Brot ist warm.“«بله، اما نان گرم است.»
Das ist ihr Ritual.این آیین آنهاست. Es dauert schon zwölf Jahre.این کار دوازده سال است که ادامه دارد.
Eines Samstags kommt Frau Weber nicht.یک روز شنبه خانم وبر نمیآید. Tobias wartet und schaut oft auf die Uhr.توبیاس صبر میکند و مدام به ساعت نگاه میکند. Viertel vor acht, acht, halb neun, aber sie kommt nicht.یک ربع به هشت، هشت، هشت و نیم، اما خانم وبر نمیآید. Am Ende legt er die Brötchen zurück ins Regal.سرانجام توبیاس نانها را به قفسه برمیگرداند.
Vielleicht ist sie krank, denkt er.با خود فکر میکند شاید خانم وبر بیمار باشد. Vielleicht hat sie Besuch bekommen.شاید هم مهمان برایش آمده باشد.
Am nächsten Samstag legt er wieder vier Roggenbrötchen und eine Laugenbrezel auf die Seite.شنبه بعد دوباره چهار نان چاودار و یک شیرینی شور را کنار میگذارد. Er wartet, aber sie kommt wieder nicht.صبر میکند، اما خانم وبر باز هم نمیآید.
Tobias wird nervös.توبیاس نگران میشود. Er weiß nicht, wo sie wohnt, und hat auch keine Telefonnummer.او نمیداند خانم وبر کجا زندگی میکند و شماره تلفنش را هم ندارد. Er kennt nur ihren Namen und ihren Mantel.فقط نام خانم وبر و پالتوی او را میشناسد.
Tobias arbeitet seit zwölf Jahren in der Bäckerei Krause, die in einer ruhigen Straße liegt.توبیاس دوازده سال است که در نانوایی کراوزه، در خیابانی آرام، کار میکند. Jeden Morgen steht er um vier Uhr auf, um die Brötchen vorzubereiten.هر روز صبح ساعت چهار از خواب بیدار میشود تا نانها را آماده کند. Das ist sein Leben, und er liebt es.این زندگی اوست و عاشقش است.
Jeden Samstag kommt Frau Weber in die Bäckerei.هر شنبه خانم وبر به نانوایی میآید. Sie ist achtundsiebzig Jahre alt und kommt immer pünktlich um halb acht.او هفتاد و هشت سال دارد و همیشه دقیقاً ساعت هفت و نیم میرسد. Sie trägt einen dunkelblauen Mantel, und ihr Haar ist weiß.یک پالتوی آبی تیره میپوشد و موهایش سفید است.
Sie bestellt seit zwölf Jahren dasselbe: vier Roggenbrötchen und eine Laugenbrezel.دوازده سال است که همان چیز را سفارش میدهد: چهار نان چاودار و یک شیرینی شور. Tobias hat die Bestellung schon fertig, bevor sie überhaupt spricht.توبیاس قبل از اینکه او حتی چیزی بگوید، سفارش را آماده کرده است. Er lächelt, und Frau Weber lächelt zurück.توبیاس لبخند میزند و خانم وبر هم به او لبخند میزند.
„Guten Morgen, Frau Weber.“«صبح بخیر، خانم وبر.»
„Guten Morgen, Herr Tobias. Kalt heute.“«صبح بخیر، آقا توبیاس. امروز سرد است.»
„Ja, aber das Brot ist warm.“«بله، اما نان گرم است.»
Das ist ihr kleines Ritual, das schon zwölf Jahre dauert.این آیین کوچک آنهاست که دوازده سال است ادامه دارد.
Eines Samstags kommt Frau Weber nicht.یک روز شنبه خانم وبر نمیآید. Tobias wartet und schaut immer wieder auf die Uhr.توبیاس صبر میکند و مدام به ساعت نگاه میکند. Viertel vor acht, acht, halb neun — aber sie kommt nicht.یک ربع به هشت، هشت، هشت و نیم — اما خانم وبر نمیآید. Am Ende legt er die Brötchen zurück ins Regal und denkt, dass sie vielleicht krank ist oder Besuch hat.سرانجام توبیاس نانها را به قفسه برمیگرداند و فکر میکند شاید خانم وبر بیمار باشد یا مهمان داشته باشد.
Am nächsten Samstag legt er wieder vier Roggenbrötchen und eine Laugenbrezel auf die Seite.شنبه بعد دوباره چهار نان چاودار و یک شیرینی شور را کنار میگذارد. Er wartet, aber sie kommt wieder nicht.صبر میکند، اما خانم وبر باز هم نمیآید.
Tobias wird langsam nervös.توبیاس کمکم نگران میشود. Er weiß nicht, wo Frau Weber wohnt, und hat auch ihre Telefonnummer nicht.او نمیداند خانم وبر کجا زندگی میکند و شماره تلفنش را هم ندارد. Er kennt nur ihren Namen und ihren dunkelblauen Mantel.از خانم وبر فقط نام و پالتوی آبی تیرهاش را میشناسد.
Tobias arbeitet seit zwölf Jahren in der Bäckerei Krause, einem kleinen Laden in einer ruhigen Straße.توبیاس دوازده سال است که در نانوایی کراوزه، مغازهای کوچک در خیابانی آرام، کار میکند. Jeden Morgen steht er um vier Uhr auf, um den Teig anzusetzen und die ersten Brötchen vorzubereiten.هر روز صبح ساعت چهار از خواب بیدار میشود تا خمیر بگیرد و اولین نانها را آماده کند. Das ist sein Leben — ruhig, gleichförmig, aber erfüllt.این زندگی اوست — آرام، یکنواخت، اما رضایتبخش.
Jeden Samstag kommt Frau Weber in seine Bäckerei.هر شنبه خانم وبر به نانوایی او میآید. Sie ist achtundsiebzig Jahre alt und erscheint immer pünktlich um halb acht.هفتاد و هشت سال دارد و همیشه دقیقاً ساعت هفت و نیم سر میرسد. Sie trägt einen dunkelblauen Mantel, und ihr weißes Haar ist sorgfältig nach hinten gekämmt.یک پالتوی آبی تیره میپوشد و موهای سفیدش با دقت به عقب شانه شده است.
Seit zwölf Jahren bestellt sie jeden Samstag dasselbe: vier Roggenbrötchen und eine Laugenbrezel.دوازده سال است که هر شنبه همان چیز را سفارش میدهد: چهار نان چاودار و یک شیرینی شور. Tobias hat die Bestellung schon fertig, bevor sie überhaupt etwas sagen kann.توبیاس قبل از اینکه او بتواند چیزی بگوید، سفارش را آماده کرده است. Er lächelt, und Frau Weber lächelt zurück.توبیاس لبخند میزند و خانم وبر هم به او لبخند میزند.
„Guten Morgen, Frau Weber.“«صبح بخیر، خانم وبر.»
„Guten Morgen, Herr Tobias. Kalt heute.“«صبح بخیر، آقا توبیاس. امروز سرد است.»
„Ja, aber das Brot ist warm.“«بله، اما نان گرم است.»
Das ist ihr kleines Ritual, das inzwischen zwölf Jahre anhält und jeden Samstag gleich abläuft.این آیین کوچک آنهاست که اکنون دوازده سال است ادامه دارد و هر شنبه به همان شکل تکرار میشود.
Eines Samstags kommt Frau Weber nicht.یک روز شنبه خانم وبر نمیآید. Tobias wartet und schaut immer wieder auf die Uhr.توبیاس صبر میکند و مدام به ساعت نگاه میکند. Viertel vor acht, acht, halb neun — aber sie taucht einfach nicht auf.یک ربع به هشت، هشت، هشت و نیم — اما خانم وبر اصلاً پیدایش نمیشود. Schließlich legt er die Brötchen zurück ins Regal und denkt, dass sie vielleicht krank geworden ist oder Besuch bekommen hat.سرانجام توبیاس نانها را به قفسه برمیگرداند و فکر میکند شاید خانم وبر بیمار شده باشد یا مهمان برایش آمده باشد.
Am nächsten Samstag legt er wieder vier Roggenbrötchen und eine Laugenbrezel auf die Seite.شنبه بعد دوباره چهار نان چاودار و یک شیرینی شور را کنار میگذارد. Er wartet, aber Frau Weber kommt wieder nicht.او صبر میکند، اما خانم وبر دوباره نمیآید.
Langsam wird Tobias nervös.کمکم توبیاس نگران میشود. Er weiß nicht, wo sie wohnt, und besitzt weder ihre Telefonnummer noch einen anderen Kontakt.او نمیداند خانم وبر کجا زندگی میکند و نه شماره تلفنش را دارد و نه راه ارتباطی دیگری. Eigentlich kennt er nur ihren Namen und diesen unverkennbaren dunkelblauen Mantel.در واقع او از خانم وبر فقط نام و آن پالتوی آبی تیرهای را میشناسد که با هیچ پالتوی دیگری اشتباه نمیشود.
شما ۳۰٪ اول «نان از نانوایی» را خواندهاید.
در برنامه ادامه دهید
این بخش آغازین رایگان است. ادامهٔ داستان، همراه با خوانش صوتی، فلشکارت و ترجمهٔ انگلیسی، ترکی و عربی، در برنامه است.
زیر هر جملهٔ آلمانی ترجمهٔ فارسیاش آمده است؛ میتوانید فقط آلمانی را بخوانید، یا جملهبهجمله فارسی را هم ببینید. بخش آغازین را اینجا رایگان میخوانید؛ ادامهٔ داستان در برنامه است و آنجا ترجمهٔ انگلیسی، ترکی و عربی هم دارد.